KUR’AN VE İLİM 732. seminer notlarından-2

‘Müşrik kimdir?’ dediğimiz zaman, kuvvetten başka hukuk kabul etmeyen kimseler müşriktir. İnsanlar başlangıçta Hazreti Âdem’in öğretisi ile müşrik değil müslim idiler. Sonra dağılıp diller farklılaşınca kendi toplulukları içinde İslâm ama uluslararası veya dinler arası müşrik idiler. Hazreti İbrahim aleyhisselâm uluslararası İslâm’ı getirmiştir. Kur’an ise Hazreti İbrahim’in dinini/düzenini tamamlamıştır. Cebrail gelmiş olmasa, melek vahyi olmasa bile, Hazreti İbrahim ve onun zürriyeti olan peygamberler bu görevi yüklenmiş ve bugünkü hâle getirmişlerdir. Bu tarihî gerçektir. / Ne yazık ki bugün hâlâ uluslararası ilişkilerde ulusal çıkar esas alınmaktadır. ‘Ben kuvvetliyim, o halde atom bombası üretme hakkım vardır; siz ise zayıfsınız, kimyasal bomba üretemezsiniz!’ İşte, demek ki bugünkü insanlık birçok yönüyle şirk içindedir. 1) Hâkimlik sistemi ile şirk içindedir. 2) Karşılıksız para sistemi ile şirk içindedir. 3) Ulusal çıkarcılık anlayışı ile şirk içindedir. 4) Ekseriyet kararını hak kabul etmesi ile şirk içindedir.’ (s.6)

‘Her bucağın bir başkanı bulunur. Ayrıca her bucakta ilmî şura bulunur. Başkan beş vakit namazlarda bunlarla istişare eder. Bucağın halkı bu toplantılara katılabilir. Herkes bu meclisin üyesidir, dinleyici olur. Kendi dayanışma ortağı ile devamlı görüşme hâlindedir. O şuranın üyesidir. Dolayısıyla vekâleten her görüşmeye katılmaktadır. Ayrıca vekilini doğrudan denetlemekte, hoşuna gitmeyen vekili değiştirebilmektedir.’ / ‘Halk her gün aşiret mescitlerinde toplanarak ertesi gün yapacaklarına karar verir. Herkes kendisi karar verir. Üretim planı semt merkez kooperatifi tarafından hazırlanmış ve bilgisayarın ortak alanlarına gönderilmiştir. Herkes gelir ve yarın ne yapacağına orada karar verir. Birlikte yapacaklarsa orada anlaşırlar. Bilgisayarda tuşlara basarak “icab” ve “kabul”de bulunurlar. Hangi malzeme gerekiyorsa o malzemeyi almış olur. Hangi tezgâhı kapatacaksa o tezgâhı kapatmış olur. Sabah namazından sonra herkes işine koyulur...’ (s.7)

‘İslâm düzeninde ülkede halk vardır, dört gruba ayrılır. a) Sadece kendilerine ayrılmış bölge vardır. Biz oraya yönetici olarak girmeyiz. Onlar da bizim topraklarımıza izinsiz giremezler. Halkımız onların topraklarına girebilirler, ancak orada başlarına geleceklerden biz sorumlu olmayız. Anlaşmalar yapabiliriz. Anlaşmalara uydukları ve bize zarar vermedikleri takdirde onlara dokunmayız. b) İkinci grup insanlar ise bizimle anlaşmışlar, hakemlerden oluşan yargıyı kabul etmişledir. Sadece savunma harcamalarına iştirak etmezler. Bunlar gerektiğinde yargıya gidebilirler, haklarını mahkemeden temin edebilirler. Biz hakem kararlarına uyarız. Bizim dışımızdakiler hakem kararlarına uymazlarsa biz karışmayız. c) Üçüncü grup insanlar ise bize bedel verir ama askerlik yapmazlar, bizimle savaşmazlar. d) Dördüncü grup insanlar ise bize katılırlar. Barış düzenini kurmak ve korumak için bu uğurda mallarını ve canlarını feda ederler. Kur’an bunlara hitap eder, Kur’an düzenini kurmakla bunlar mükelleftir. / Güvenlik bakımından hüküm böyledir. / Sosyal ve ekonomi bakımından ise şeriat vardır. / Şeriat içtihatlardan, sözleşmelerden, ortak vekilin kararlarından ve hakemlerin kararlarından oluşur. Hakem kararlarını hâkim kılmak için ordu vardır. / İşte, mescidin imareti bu ortak işleri yapma anlamındadır. Buradan şu sonuç çıkmaktadır. Siyasi haklar ve yetkiler yalnız müminlere aittir. Ancak mallarını ve canlarını cennet karşılığı satanlar orada toplantılar yapıp karar alma yetkilerine sahiptir. İlmî toplantılar savami’de, dinî toplantılar salâvatta, meslekî toplantılar biye’lerde yapılır. / Müslimlerin bu toplantılara katılma hakları vardır, karar alma ve söz alma yetkileri yoktur. Mümin kadınların ise katılma, söz ve oy yetkileri vardır. Bu bizim bucaklar için söz konusudur. Diğer bucaklarda istediklerini yapmak kendilerine aittir. Onların devletlerine, illerine ve bucaklarına, hattâ ocaklarına biz karışmayız.’ (s.11-12)

‘Zekât canlılıktan doğan doğal temizliktir. Bitkiler ve hayvanlar üzerlerine konan pislikleri ve kirleri temizlerler. Ayrıca çoğalırlar. “Zekât” kelimesi kazançta kendi kendisini temizlemedir. Bir üretici ve tüketici çevreye devamlı pislikler atmaktadır, sosyal ve biyolojik kirlilik içindedir. Bunu yapanlar kendilerini onlardan temizlemek için ortak fon oluştururlar ve o fonla o kirliliklerini giderirler. Ayrıca büyüme ve gelişmeyi sağlarlar. Bu sayede uygarlık ortaya çıkar. Tek başına yapamadığımız işleri birleşip ortaklaşa yaparız.’ (s.13)