MODERN FELSEFEYE GİRİŞ-11(664SEMNER)(BÖLÜM49)

Ç E V R E

Ben varım, sen varsın, çevremiz var...

Sonunda insanlık vardır...

Yani biz varız…

Ben kendi varlığımı biliyorum...

Sen de kendi varlığını biliyorsun...

Biz yani kademe kademe insanlar kendi varlıklarını biliyorlar. Varlığımız kesindir. Hiçbir kuşkumuz yoktur. Ben varlığımdan şüphe etmediğim gibi diğer çevremizdeki insanların varlığından da şüphe etmiyoruz.

Ama biz neyiz, özelliklerimiz nelerdir?

Bu husustaki bilgimiz açık değildir.

Ruhun varlığından kuşkumuz yok ama kendisinin ne olduğu bizce meçhuldür.

Ruhların Ruhu Tanrı hakkında da söyleyeceğimiz bundan fazlası değildir.

*

Çevre her zaman değişmektedir. O halde çevremizin varlığı hususunda çok az şey söyleyebiliriz. Var olup yok olan bir şey hakkında da fazla ne söyleyebiliriz? Onun var olup değişmesi sayesinde, onu var edip değiştirenin varlığından şüphemiz olmaz.

Ruh ve Tanrı’yı bir tarafa bırakarak çevremiz hakkında daha çok bilgi edinmek isteyebiliriz, belki bu yolla ruh ve tanrı hakkında daha çok bilgiye sahip oluruz.

*

Bilgimiz...

Işık: Bizim kendi büyüklüğümüz vardır. Bir parmak ile bir kulaç arasındaki şeyleri iyi görmekte ve bilmekteyiz. Bundan büyük olan şeyleri büyüdükçe onları görme şansımız azalmaktadır. Küçüldükçe de aynı şekilde göremez hâle gelmekteyiz. En iyi bilgimiz kendi bedenimizin büyüklüğü kadar olanlardır. Bunun için bize duygular verilmiştir.

Görme: Çevrede olanlar ışık salar ışık yutarlar. Bu ışık gözümüze gelir ve beynimize etkisi ulaşır, oralarda neler olduğunu biliriz. Farklı ışık ve farklı gelişle birtakım görüntüler elde etmekteyiz ama biz onların çıktıkları yere ulaşamadığımız için onları değil de onların bize olan etkilerini yani görüntüsünü alabiliyoruz. Aynaya baktığımız zaman orada kendimizi görürüz. Orada biz yoğuz. O halde görüntü bize en çok bilgi verir ama verilen bilginin kesinliği o derecede azdır. Sonra ışık bize çevremizi anlatır ama ruhlarımız arasındaki ilişkiyi çok az kurar.

Ses: Kulağımıza gelen sesleri duyarız. Işık bize alanı hattâ hacmi bildirdiği halde ses sadece çizgi olarak gelir. Sonra ışık aydınlatır, sürekli olarak manzarayı seyrettiğimiz halde, ses birden gelir, etki eder ve gider. Zamana yayılmaz. Dolayısıyla sesin bildirme kabiliyeti ışığa gör çok azdır. Ama biz onu ışıktan daha çok kullanırız ve yararlanırız. Işığı biz üretmediğimiz halde sesi biz üretiyoruz. Dolayısıyla seslerle birbirimizle anlaşacak hâle geliyoruz. Böylece sesler sayesinde ruhlar arasında ilişki kurulmakta, görüşmeler yapılmakta, bilgiler nesilden nesillere aktarılabilmektedir. Işık çok uzaklara gidebilmekte, ses ise ancak birkaç metre içinde net anlaşılmakta ve kullanılmaktadır. Demek ki ışık bize çevremizi tanıtmakta, ses ise bizim ona yüklediğimiz manâlar sayesinde birbirimizi anlamamıza ve anlatmamıza yardımcı olmaktadır.

Koku: Ses ve ışık dalgalardan ibarettir. Yani bize gelen ses ve ışık onu gönderende bir eksilme meydana getirmemektedir. Bunun yanında cisimler kendilerinden parçacıklar koparıp boşlukta bize göndermektedirler. Bunlar burnumuza gelir. O cisim hakkında bilgimiz olur. Bu o cismin bize yararlı olup olmadığı hususunda bilgi verir. Eğer koku güzelse onda bir tehlike yoktur. Ona yaklaşır, onu kullanabiliriz. Koku kötü ise o cisim bize zararlıdır deriz ve ondan uzaklaşırız. Bundan fazla bilgi vermezler. Bu algı bizde herhangi ilmi katkıda bulunmaz.

Tat: Bu da cisimden kopan parçacıklardır. Boşlukta yayılmaz ancak su içinde eriyerek bize gelir. Bunu da ağzımıza alırız, dilimiz tat olarak onu algılar. Bize faydalı ise tatlı gelir, bize zararlı ise acı gelir. Bu iki duygunun ortak özelliği kendi parçalarını bize ulaştırmasıdır.

Dokunma: Beşinci duygu ise derimizdir, bedenimizdir. Katı olan cisimleri biz böylece algılarız. Elimizi dokunduğumuzda o bize direnir, oraya gidemeyiz. Yer işgal eder ve başkasının oraya gitmesini önler. Bir taşın içine elimizi sokamadığımız gibi bir taşın içine başka taş da koyamayız. Bu da bize cisim algısını verir.

Varlıkları ikiye ayırırız. Biri iç içe geçebilen ve birlikte olabilen varlıklardır. Dalgalar böyledir. Bir de aynı yerde ikisi bulanamayan varlıklardır. Birlikte olabilenlere araz, ayrı ayrı olanlara cevher denir. Demek ki çevremiz arazlar ve cevherlerden oluşmaktadır. Arazlar cevherler üzerinde bulunur. Cevherler ise arazları taşıyandır.

Işık: Işık araz mıdır cevher midir? Tarihte hep bunun üzerinde uzun uzun tartışılmıştır. Bugün elde edilen sonuç şudur. Bütün cevherlerin yani atomların iki hızı vardır. Hızlardan biri ışık hızından azdır diğeri ise ışık hızından fazladır. Bunların çarpımı ışık hızının karesi olarak ortaya çıkar. V*U=C*C

Atomların sayısı sınırlıdır, artmamaktadır, eksilmemektedir. İlk yaratıldığı zaman ne kadar atom varsa bugün de o kadar atom vardır. Hızın karelerinin toplamı da sabit kalmaktadır. Sadece atomlar hızlarını birbirine aktarmaktadırlar. O halde kâinattaki olaylar sadece hızların değişmesinden oluşur. Dolayısıyla yer değiştirmeden ibarettir. Işık dediğimiz şey kendi hızı ile dalgasının hızı aynıdır demektir. Bir parçanın hızı arttıkça dalgasının etki alanı azalmaktadır. Yani başka cisimleri çekememektedir. Işık hızına çıkınca dalga hızı ile kendi hızı birleşmekte ve çevreye etkisi kalmamaktadır. Hacmi de sıfırlanmaktadır.