HAK VE KUVVET MEDENİYETLERİ

Hafta içinde okuduğum veya duyduğum bir konuda veya konularda kısa açıklamalar yapmayı deneyeceğim. Sizin de bilginiz olsun. Alaaddin Şenel, Siyasi Düşünceler Tarihi’nde Sümerleri anlatırken son derece güzel üslupla gerçekleri ortaya koymaktadır. Ancak bir yerde hata etmiştir. O da Sümer Medeniyeti’ni önce askerlerin kurduğu, sonra da din adamlarının hakimiyeti ele geçirdiklerini ileri sürmektedir. Oysa bu kuvvet medeniyetlerinde böyledir. Hak medeniyetlerinde önce dinler uzlaşma ve anlaşma ile birliği sağlar, örgütlerini kurar, sonra o örgüt savunma gücünü oluşturur. Çökme zamanlarında savunma gücü yönetime hâkim olur. İstiklâl Savaşımız böyle olmadı mı? Halk kendilerini savunmak için birleşti. Gönül rızası ile birleşti. İstiklâl Savaşı kazanıldı. Sonra askerler yönetime hâkim oldular. İslâm Medeniyeti’ni düşünelim. Mekke’de Hz. Peygamber’in askeri yoktu. Önce anlaşarak Medine Devleti kuruldu. Sonra savunma ordusu oluşturuldu. Çok sonra Emevi ve Abbasiler askeri güçle hâkim oldular. Hz. İsa Hıristiyanlığı telkin etti. Anlaşanlar cemaat oluşturdular. Üç asır sonra Bizans’ta resmi din oldu. Bin yıl sonra engizisyon mahkemelerini kurdular. İbraniler Mısır’dan çıkarken Hz. Musa zorla çıkarmadı. Kırk yıl çöllerde dolaştıktan sonra devletlerini kurdular. Mezopotamya’da da böyle olmuştur. Nuh Peygamber’in öğretisi ile başlayan medeniyet İbrahim Peygamber’in öğretisi ile zirveye ulaşmıştır. Sonraları krallar yönetmeye başlamışlardır. İnsanlar baştan beri tek tanrıya inanıyorlar. Ancak her kabile tanrıya kendi dilinde ayrı ad vermektedir. Sonra her kabilenin ayrı ad verdiği tek tanrı ayrı tanrıya dönüşüyor. Çok tanrıcılığa gidiliyor. Kabileler uzlaşınca da çok tanrılı dinler ortaya çıkıyor. Merkezi devlet kurulunca krallar tanrı oluyor. Oysa peygamberler her zaman insanlara tüm insanlığın tanrısı olan tek tanrıyı öğretmişlerdir. Âlemlerin Rabbi bunu ifade ediyor.