ÖZGÜR ve ÖZGÜN İNSAN

Allah insanı yarattı (halk etti). Kendisine halife olarak yarattı. Her insan ayrı, ayrı onun halifesidir. Cinsiyeti, milliyeti, inancı vb hangi özellikleri farklı olursa olsun, her biri –eğer o kişiyi, insan kabul ediyorsak- onun halifesidir. Halife olunca da kendisini onun yerinde görür, her davranışında kendini özgür kabul eder ve bir diğerinin ona karışmasına müsaade etmez. Kendisi de diğerlerine karışamaz, zira onlar da, en onun kadar, halifedirler. Bu durumda yaşayan kişi adedince farklı anlayış ortaya çıkacaktır, doğal olarak. Halife olmak sıfatıyla, kendisini tanrı olarak gören bu kişi, her şeyinde özgürlüğün ötesine geçerek; ÖZGÜNLEŞMEYE başlar. Diğerlerinden farklı olmalıdır ki, özgür olduğunu hissetsin ve özgün (biricik/tek) olduğunu anlasın. Refah düzeyi yüksek insanlarda bu çok açık belli olur.

Sadece kendilerinde olan ve başkalarının güç yetiremedikleri arabalar, evler, giysiler, mücevherler, sanat eserleri vb eşyalar edinirler. Bir tane dikilmek kaydıyla elbiseler sipariş ederler. Allah bunu dengelemek için insana ünsiyet/sosyal yönseme melekesi vermiştir. İşte bu meleke insana aidiyet duygusu aşılar. Halifelik özgürlük ve özgünlük; ünsiyet ise aidiyet ve bağımlılık verir. Tek başına ve bireysel olarak tek (özgün) olamayacağını anlayan kişi, kendisine gruplar oluşturmaya başlar. Aileden başlar, mahalleden başlar, cinsiyetten başlar, futbol takımından başlar, marka giysilerden başlar, bir idol şarkıcının sempatizanlığından, derneklerden, partilerden, tarikatlardan başlar; kendince gerekçelerle, diğerlerinden farklı ve özgün olduğunu düşündüğü aidiyetler edinir. Dinler; birbirinden çok farklı fizyonomiye ve kültüre sahip kişileri birbirine kardeş hale getirir, birbirine özdeş yapar. Devlet ve  ülke, insanları birbirleri için canlarını verebilecekleri hale getirir. İnsan işte bu iki duygunun dengesinde yaşar. Bir yandan özgür ve özgün olmak için, diğer yandan birileri gibi olmaya can atar. O özgür ve özgün olmak istedikçe, çevre onu benzeş olmaya zorlar. Bunu temin eden kuvvetlerin başında MODA olduğunu düşünüyorum. Moda öyle bir şeydir ki, ne ideoloji, ne din, ne de başka bir şey onun önünde duramıyor. Ne çoluk çocuğunuza, ne eşinize söz geçiremezsiniz. Bu sadece kılık kıyafet de değildir. Kılık kıyafette sadece çok belirgindir.

Bugün yedi milyar civarında insan var, bir milyardan fazla da Müslüman. Öyleyse, bir milyardan fazla da, farklı Kuran ve İslam anlayışı var demektir. Peki kiminki doğrudur? Herkesinki kendisi için doğrudur ama ortak kesitlerdeki hayatlarımız için, kiminkini esas kabul edeceğiz? Batılılar diyorlar ki; yarıdan bir fazlası ne derse, diğerleri de ona uysun. Kuran da diyor ki; senin bir koyununu kendisinin 99 koyununa katmak isteyen haksızlık yapmaktadır. Nerde kaldı, yarısı?

Biz diyoruz ki; ittifak ettiklerimiz icmalarımız; anayasamız olsun, hepimizi bağlasın; edemediklerimiz, eğer aynı düşüncede olanlar yeter büyüklükte iseler onların kendi yasaları olsun, onları bağlasın;  yeter büyüklükte insan aynı şekilde düşünmüyorsa, o da onların kişisel içtihatları olsun ve sadece kendilerini bağlasın. Asla kimse kendi istemediği bir hükümle yönetilmesin. “Allah’ın arzı geniş değil miydi?” sorusundaki arz; hem yeryüzü manasında, hem de devletin (Allah'ın) ülkesi (arzı) anlamındadır. Ülkelerin her yeri bomboştur. Eshab-ı keyf bir mağara bulduğuna göre; biz hayda, hayda uygun bir yer bulabiliriz, eğer gerçekten ve gönülden istiyorsak. İtiraf etmeliyim ki, hicret etmek insana zor geliyor.

Saygılarımla.

H.Kayahan