HEVALTIYA JIDIL

BEȘA I

MADDE:

JI HEVALAN BER BI GEL VE

Ji Dostaniyê Ber bi Piştgiriya Civakî Ve

Sosyolog Marangoz Zeki Altuboğa

10.1. DESTPÊK:

DOSTIYE LI KÛ DIQEDE, CIVAK LI KÛ DESTPÊ DIKE?

Mirov pêşî xwe nas dike.

Paşê mirovekî din fark dike.

Bi wî re dipeyive.

Guh li wî digire.

Baweriyê pê tîne.

Peywendiyekê datîne.

Ev peywendî bi demê re dikare bibe dostaniyê.

Lê dostanî cîhana mirov tenê bi xwe re sînorkirî nihêre.

Ji ber ku di dostaniya rastîn de mirov êdî ne tenê:

“Ez çi dixwazim?”

fikir nake.

Pirsake din derdikeve holê:

“Mirovê li tenişta min çi dijimin?”

Ev guherîna ku bi çavê pêşîn biçûk xuya dike, di rastiyê de yek ji gavên herî girîng ên civakîbûna mirov e.

Ji ber ku tiştê em jê re dibêjin civak, ne tenê koma mirovên ku li heman cîhî dijîn e.

Civak;

peywendî,

bawerî,

berpirsiyariya hevdu,

alîkariyê,

nakokî,

lihevkirin,

bîra hevpar

û pêwendiyeke zindî ya ku ji paşeroja hevpar pêk tê ye.

Ji ber vê yekê, di xala dehemîn a Hevaltiya Jidil de pirsxura me ya bingehîn ev e:

«Peywendiya ku mirovek li hemberî dostê xwe pêş dixe, çawa dibe ku vediguhere piştgiriyeke civakî ya berfirehtir?»

10.2. HEVAL:

TENÊ WATEYA HEVALAN TÊ WATEYÊ?

Fikirîna li ser peyva “Heval” tenê wekî hevalek dikare kêm bimîne.

Heval;

kesê ku tu bi wî re dimeşî,

tu bi wî re dipeyivî,

baweriyê pê tînî,

êş û kêfxweşiyên xwe parve dikî,

û hebûna wî girîng dibînî ye.

Lê belê Hevaltiya Jidil li vir wateyekî kûrtir hildigire.

Ji ber ku mesele ne tenê hevaltiya di navbera du kesan de ye.

Mesele, potansiyela exlaqî û civakî ya ku peywendiya di navbera du kesan de hildigire ye.

Heke mirovek dikare bi dostê xwe re bawer bike,

li şûna ku ji serkeftina kesê din aciz bibe dikare kêfxweş bibe,

azadiya dostê xwe li dijî azadiya xwe nebîne,

cudahiya dostê xwe wekî gefekê nehesibîne,

li vir ji bo peywendiyeke civakî ya berfirehtir bingeh çêdibe.

10.3.

JI DOSTANIYÊ BER BI PIŞTGIRIYÊ VE

Dostanî dikare wekî peywendiyeke kesane dest pê bike.

Piştgirî jî şêwaza civakî ya vê peywendiyê ye.

Heke dostê min nexweş be, li ba wî bûn piştgirî ye.

Heke cîranê min di rewşeke zehmet de be, alîkariya wî kirin piştgirî ye.

Beşdariya li perwerdehiya zarokekî piştgirî ye.

Pêkanîna pêdiviyên mirovekî kal piştgirî ye.

Li ba mirovên ku karesata xwezayî jiyane bûn piştgirî ye.

Kapasîteya civakekê ya ku dikare êşa civakekî din wekî êşa xwe bihesibîne jî şêwazeke berfirehtir a piştgiriyê ye.

Tiştê ku li vir girîng e ev e:

Piştgirî, ne tenê di demên êşê de alîkariyê kirin e.

Xwestina pêşketina kesê din jî piştgirî ye.

10.4.

SERKEFTINA TE NE WINDAKIRINA MIN E

Yek ji hevokên bingehîn ên Hevaltiya Jidil li vir careke din derdikeve holê:

«“Serkeftina te ne windakirina min e.”»

Li cihê ku mirov dest pê dikin ku hevûdu wekî hevrik bibînin, dostanî dikare qels bibe.

Heke bilindbûna mirovekî wekî ketina yê din were fêmkirin,

civak dikare veguhere qadeke pêşbaziyê ya domdar.

Lê belê heke serkeftina mirovekî dikare derfetên mirovên din jî zêde bike, mentiqeke civakî ya cuda derdikeve holê.

Ji bo nimûne:

Di gundekî de cotkarek rêbaza çandiniya xwezayî pêş dixe.

Cîranê wî ji vê fêr dibe.

Hilberîn zêde dibe.

Tenduristiya axê tê parastin.

Zarok bi tenduristtir xwarinê dixwin.

Aboriya herêmî xurt dibe.

Li vir zanyariya kesekî nehatiye wateya windakirina yê din.

Berevajî vê yekê, zanyarî gava ku hat parvekirin zêde bûye.

10.5.

DERBASBûNA JI KESAYETÊ BER BI CIVAKÊ VE

Mirov ji civakê nayê cuda dîtin.

Lê belê ev yek nayê wateya ku kesayet di nava civakê de winda bibe.

Berevajî vê yekê, civaka saxlem;

civakek e ku tê de kesayetên xurt û peywendiyên xurt bi hev re hene.

Heke kesayet tune be, civak vediguhere qelebalixeke mekanîkî.

Heke civak tune be, kesayet dikare tenê bibe.

Ji ber vê yekê pirs ev e:

kesayet an civak?

ne pirs e.

Pirsa rastir ev e:

«Kesayet û civak çawa dikarin hevdu xurt bikin?»

Hevaltiya Jidil armanc dike ku di navbera van her du qadan de pira ava bike.

10.6.

JI ALÎYÊ SOSYOLOJÎK VE JI HEVALAN BER BI GEL VE

Ji aliyê sosyolojiyê ve civak;

ji hatina cem hev a kesên yek bi yek zêdetir e.

Di navbera kesan de peywendiyên berdewam hene.

Ev peywendî bi demê re:

norm,

nirx,

sazi,

rol,

nasname

û şêwazên tevgerê yên hevpar diafirînin.

Baweriya ku mirovek li hemberî dostê xwe pêş dixe, dikare di peywendiyên din de jî dubare bibe.

Gava bawerî zêde dibe, hevkarî hêsantir dibe.

Gava hevkarî zêde dibe, saziyên hevpar dikarin ava bibin.

Gava saziyên hevpar pêş dikevin, kapasîteya civakî mezin dibe.

Bi vî rengî:

Heval → bawerî → piştgirî → rêxistinbûn → civak

pêvajoyek bi vî rengî dikare derkeve holê.

10.7.

CIVAK NE TENÊ JI XWIŞK-BIRATÎ Û PEYWENDIYÊN XIZMIYÊ PÊK TÊ

Bingeha tenê ya bi hev re jiyîna mirovan ne girêdana xwînê ye.

Malbat girîng e.

Xizmî girîng e.

Lê belê di civakên nûjen û aloz de mirov bi milyonan mirovên din re bêyî ku xizm bin bi hev re dijîn.

Tiştên ku wan digirin nava hev ev in:

hiqûq,

ziman,

aborî,

perwerde,

cîhê hevpar,

çand,

bawerî,

sazî

û berjewendiyên hevdu.

Ji ber vê yekê ne rast e ku mirov Hevaltiya Jidil tenê wekî pergala malbat an xizmiyê bifikire.

Dostaniya li vir destpêka peywendiyeke civakî ya berfirehtir e.

10.8.

 SÎNORÊN “EM”Ê

Gava mirov dibêje “em”, di heman demê de dikare “ew” jî ava bike.

Ev rewş yek ji taybetmendiyên girîng ên nasnameyên civakî ye.

Di tîmeke futbolê de:

Tîma me

tê gotin.

Tîma din:

Ew

dibe.

Di taxekê de:

Taxa me

tê gotin.

Taxa din:

Ew

dikaribû bibe.

Di civakê de:

Gelê me

tê gotin lê civakên din dikarin werin derxistin derveyî vê çarçoveyê.

Li vir yek ji ezmûnên girîng ên Hevaltiya Jidil derdikeve holê.

Hesta em dikare pêwîst be; lê hesta em divê neguhere ku kesên din neyên dîtin.

10.9.

 EMÊ TENG Û EMÊ FIREH

Mirov dikare di heman demê de bibe beşek ji gelek “em”an.

Ew beşek ji malbata xwe ye.

Ew beşek ji taxa xwe ye.

Ew beşek ji bajarê xwe ye.

Ew beşek ji civata zimanê xwe ye.

Ew beşek ji gelê xwe ye.

Ew beşek ji mirovahiyê ye.

Ne pêwîst e ku ev yek hevdu derxînin derve.

Têgihiştina nasnameya saxlem:

“Ez ev im û mafê kesên din jî heye ku ew jî bin.”

dikare bêje.

Ev fikir bingeha pîvana civakî ya Hevaltiya Jidil e.

10.10.

PIŞTGIRÎ ÇIMA PÊWÎST E?

Tiştên ku mirov bi tenê dikare bike sînorkirî ne.

Marangozek dikare malê ava bike.

Lê nikare gundekî hemû bi tenê ava bike.

Cotkarek dikare hilberînê bike.

Lê nikare pergala xwarinê ya hemû civakê bi tenê ava bike.

Mamosteyek dikare zarokan mezin bike.

Lê nikare pirsgirêka perwerdehiyê ya hemû civakê bi tenê çareser bike.

Gelek caran pirsgirêkên civakî hevkariya civakî dixwazin.

Ji ber vê yekê piştgirî ne hesteke romantîk e,

belkî yek ji hêmanên bingehîn ên kapasîteya civakî ye.

10.11.

HEVKARÎ Û PIŞTGIRÎ NE HEMAN TIŞT IN

Hevkarî û piştgirî têguhên nêzîkî hev in lê ne heman tişt in.

Hevkarî:

“Werin em karekî bi hev re bikin.”

tê wateyê.

Piştgirî de:

“Pirsgirêka ku tu dijî min jî eleqedar dike.”

têgihiştinê di nava xwe de dihewîne.

Karkerên şîrketekê dikarin ji bo hilberînê hevkariyê bikin.

Lê parastina mafên bingehîn ên hevdu di heman demê de pêwîstiya piştgiriyê dike.

Ji ber vê yekê Hevaltiya Jidil:

hevkariyê bi piştgiriyê re, piştgiriyê jî bi rûmeta mirov re girêdide.

10.12.

 HEVDUYΠ

Yek ji bingehên girîng ên piştgiriyê hevduyî ye.

Îro ez alîkariya te dikim.

Sibe tu dikarî alîkariya min bikî.

Lê belê hevduyî her dem nayê wateya hesaba yek bi yek.

Îro ez alîkariya mirovekî kal dikim.

Sibe kesekî din alîkariya zarokê min dike.

Ez agahiyan didim zarokekî.

Ew zarok salên paşê agahiyan dide mirovên din.

Bi vî rengî piştgirî ne tenê:

“Tu ji min re, ez ji te re.”

belkî:

“Em hemû dikarin beşdarî jiyana hevdu bibin.”

tê wateya berfirehkirinê.

10.13.

SERMAYEYA CIVAKÎ YA BAWERIYÊ

Di civakan de bawerî xwedî erkeke girîng e.

Gava ku mirov dikarin bi hev re bawer bikin:

hevkarî hêsantir dibe,

mesrefên peymanê dikarin kêm bibin,

alîkarî zêde dibe,

saziyên hevpar dikarin bi rehetî bixebitin.

Heke bawerî tune be, mirov mecbûr in ku her dem kontrol bikin.

Di her xebatê de guman derdikeve holê.

Li pişt her gotinê hesabekî din tê gerîn.

Di vê rewşê de enerjiya civakê li şûna hilberînê li ser kontrolkirina hevdu tê xerckirin.

Ji ber vê yekê yek ji çavkaniyên bingehîn ên Hevaltiya Jidil ev e:

bawerî ye.

10.14.

BAWERÎ NE BAVBAWERÎ YE

Lê belê divê mirov baweriyê bi bavbaweriyê re tevlî neke.

Baweriya saxlem:

delîl,

ezmûn,

lihevhatin,

vekirîbûn

û bi berpirsiyariya hevdu xurt dibe.

Bawerkirina bêyî ku mirov li ser her gotina kesekî bifikire ne bawerî ye,

belkî terikandina ramana rexnegir e.

Hevaltiya Jidil mirovan dernaxe ser wê yekê ku dev ji hizirkirinê berdin.

Berevajî vê yekê:

Armanc dike ku bawerî û lêpirsînê bi hev re bijîn.

10.15.

REXNE DI DOSTANIYÊ DE

Dostaniya rastîn ne tenê ev e:

“Çi bikî jî rast e.”

Bêje.

Carinan dostê rastîn:

“Ez difikirim ku te li vir şaşî kir.”

dikare bêje.

Ev hevok nîşan dide ku peywendî nayê wateya dijminatiyê.

Ji ber ku dostanî ne yeqînî ye.

Dostanî;

rastgorî,

rûmet

û peywendiya baweriyê ye.

10.16.

 SÎNORA DI NAVBERA REXNE Û PIÇÛKKIRINÊ DE

Rexne berê xwe dide tevgerê.

Piçûkkirin jî pir caran kesayetiyê dike armanc.

“Encamekî bi vî rengî dikare ji vê biryara te derkeve.”

gotin rexne ye.

“Tu jixwe mirovekî bêqîmet ê.”

gotin piçûkkirin e.

Di Hevaltiya Jidil de rexne dikare were parastin.

Lê piçûkkirin bingehê baweriyê yê peywendiyê qels dike.

10.17.

PIŞTGIRÎ Û CUDAHÎ

Ji bo piştgiriyê ne pêwîst e ku her kes yek be.

Berevajî vê yekê, mirovên cuda dikarin piştgiriya bi hev re ava bikin.

Cuda:

ziman,

bawerî,

çand,

pîşe,

şêwazên jiyanê

û raman

dikarin di nava heman civakê de bin.

Ji ber vê yekê şertê piştgiriyê:

ne yekbûn, belkî kapasîteya jiyana hevpar e.

10.18.

CUDATIYÊ WEKÎ GEFÊ NEBÎNIN

Cudabûna mirovekî nayê wateya ku ew dijmin e.

Zimanekî cuda yê gelan nayê wateya ku ew dijminê gelên din in.

Xwedîbûna çandeke cuda ya mirovekî nayê wateya ku ew ji civakê qut bûye.

Tiştê ku li vir girîng e ev e:

ku cudahî û dijminatiyê ji hev bên veqetandin.

Gava ku ev veqetandin nayê kirin, civak dikare li ser tirsê bixebite.

10.19. CIVAKA KU LI SER TIRSÊ HATIYE ARAFIRIN

Tirs dikare bi awayekî xurt bandorê li ser tevgerên mirovan bike.

Gava ku mirov ditirse:

dikare paşve bikişîne,

guhdarî bike,

êrîşkar bibe,

kesê din bike dijmin.

Di asta civakî de jî tirs:

“Ew tên.”

“Ew ê me tune bikin.”

“Yê cuda xeternak e.”

ramanên wekî van xurt dike.

Ji ber vê yekê piştgirî ne tenê hilberîna hezkirinê ye,

belkî meseleya pêşîlêgirtina wê ye ku tirs peywendiyên civakî jehrî neke.

10.20. 

JII EMPATIYÊ BER BI PIŞTGIRIYÊ VE

Empatî:

“Ez hewl didim fêm bikim ku tu çi dijî.”

dibe.

Piştgirî:

“Pirsgirêka ku tu dijî min eleqedar dike û heke tiştek ji destê min bê ez ê bikim.”

dibe.

Ji ber vê yekê:

Empatî → têgihîştin

Piştgirî → çalakî

veqetandineke bi vî rengî dikare were avakirin.

Hevaltiya Jidil hewl dide ku van her duyan bîne cem hev.

10.21.

MIREVANÎ (MERHAMET) Û PIŞTGIRÎ

Mirevanî hesteke mirovî ya girîng e.

Lê belê bi tenê dilsojî pirsgirêkên civakî çareser nake.

Mirovek dikare li ser hejar bike.

Lê belê dikare lêkolîn neke ku çima xizanî çêbûye.

Civak ji bo kesên mexdûr xemgîn dibe.

Lê belê çavkaniyên mexdûriyetê naguhere.

Ji ber vê yekê di Hevaltiya Jidil de divê di navbera hest û berpirsiyariya civakî de peywendî were avakirin.

10.22.

ADALET Û PIŞTGIRÎ

Piştgirî li şûna adaqalê derbas nabe.

Girtina alîkariyê ya mirovekî dikare xweş be.

Lê belê heke bêparbûna sîstematîk ji mafên xwe berdewam bike, alîkarî bi tena serê xwe têr nake.

Ji ber vê yekê:

alîkarî tiştek e, maf tiştek e.

Piştgirî dikare mirov li ser piyan bigire.

Adaqal jî bi rêziknameyên civakî yên ku armanc dikin ku mirov her dem muhtacê alîkariyê nemînin re têkildar e.

10.23.

RÛMETA KESÊ KU ALÎKARIYÊ DIGIRE

Piştgirî sînorekî girîng heye:

Divê mirovê ku alîkariyê digire neyê piçûkkirin.

“Min alîkariya te kir.”

gotin û piçûkkirina aliyê din li dijî ruhê piştgiriyê ye.

Di piştgiriya rastîn de mirov:

alîkariyê dike,

lê serdestiyê nake.

Ji ber ku yê ku îro alîkariyê dike dikare sibe pêwîstiya wî bi alîkariyê hebe.

10.24. PIŞTGIRIYA CIVAKÎ Û RÛMET

Bi tenê jiyîna mirov ne bes e.

Mirov:

rûmet,

bawerî,

azadî,

hebûn

û wateyê

pêdiviyên wan jî hene.

Ji ber vê yekê armanca piştgiriya civakî ne tenê li ser piyan girtina mirovan e,

belkî xurtkirina şert û mercên jiyaneke bi rûmet e

10.25.

PIŞTGIRIYA ABORÎ

Aborî jî ji dostanî û piştgiriyê ne cuda ye.

Aboriya mirovan:

hilberandin,

serfkirin,

parvekirin,

teserûfkirin,

veberhênan

û nirxandina keda xwe

peywendiyên civakî diafirînin.

Sistemeke aborî ne tenê danûstandina drav e.

Di heman demê de:

kê hilberîne?

kê qezenc dike?

kê xetereyê hilgire?

kê biryarê dide?

kê sûd werdigire?

pirsan jî di nava xwe de dihewîne.

10.26. QÎMETA KEDÊ

Di pîvana civakî ya Hevaltiya Jidil de ked xwedî cihekî girîng e.

Ji ber ku hilberîna rastîn a civakê:

li qada cotkar,

li atolyeya karker,

li dezgeha marangoz,

li sinifa mamoste,

di xizmeta doktor de,

di keda lênêrînê ya dayikê de,

di keda hişmendî ya lêkolîner de

û li gelek qadên din pêk tê.

Xuyangkirina kedên veşartî yên civakê beşekî girîng ê piştgiriyê ye.

10.27. KEDA LÊNÊRÎNÊ

Mezinbûna zarokekî dikare wekî karekî ku nirxa aborî hilberîne were dîtin.

Lê belê ev yek yek ji çalakiyên bingehîn e ku paşeroja civakê mumkun dike.

Zarok:

lênêrîn,

perwerde,

hezkirin,

bawerî

û civakîbûn

bêyî ku pêş bikeve nabe.

Ji ber vê yekê keda lênêrînê divê di navenda jiyana civakî de were nirxandin.

10.28.

JIN Û PIŞTGIRIYA CIVAKÎ

Di nûveberhênana civakê de keda jinan di dîrokê de girîng bûye.

Lê belê ne rast e ku mirov jinan tenê bi rola lênêrînê sînordar bike.

Jin:

hilberîner,

hînker,

rêveber,

lêkolîner,

hunermend,

cotkar,

karker,

girişkar

û dikarin li her qadê civakê bibin aktorên çalak.

Piştgirî pêwîst dike ku her kes bikaribe kapasîteya xwe bikar bîne.

10.29. CIWAN Û PIŞTGIRÎ

Dîtina ciwanan tenê wekî paşeroja civakê jî kêm e.

Ciwan aktorên civaka îroyîn in.

Ew:

raman,

enerjî,

zanîna teknolojiyê,

afirînerî

û kapasîteya lêpirsînê

dikarin di veguherîna civakê de girîng bin.

Gava ezmûna kal û pîran bi nûjeniyê ya ciwanan re dibe yek, piştgiriya navbera nifşan çêdibe

10.30.

ZANIYARIYA KAL Û PÎRAN

Mirovên kal û pîr ne tenê kesên ku pêwîstiya wan bi lênêrînê heye ne.

Ew di heman demê de:

bîra,

ezmûn,

pîşe,

ziman,

çand

û hilgirên dîrokê ne.

Heke civak zaniyariya kal û pîrên xwe winda bike, dikare beşekî bîra xwe jî winda bike.

Ji ber vê yekê di navbera nifşan de danûstandina agahiyan pêwîst e.

10.31.

CIHÊ ZAROKAN DI CIVAKÊ DE

Dîtina zarokan tenê wekî mezinên paşerojê dikare çewt be.

Zarok endamên civaka îroyîn in.

Ew:

jiyana bi ewle,

perwerde,

lîstik,

îfade,

lênêrîn

û pêdiviyên pêşveçûnê hene.

Awayê ku civak nêzî zarokan dibe, yek ji nîşaneyên girîng e ku kapasîteya piştgiriya wê ya civakî nîşan dide.

10.32.

 JI TAXÊ BER BI CIVAKÊ VE

Piştgirî pêşî di saziyên mezin de dest pê nake.

Piranî di dorhêlên biçûk de dest pê dike.

Cîrantî:

“Pêwîstiya te bi tiştekî heye?”

pirskirin e.

Sergirtina karê nexweşekî ye.

Girtina zarokekî ji dibistanê ye.

Kirîna bazarê ya cîranê kal e.

Hilberîna bi hev re ye.

Piştgiriya taxê gava mezin dibe, dikare veguhere torên civakî yên berfirehtir.

10.33.

GUND Û PIŞTGIRÎ

Di civakên gundî yên kevneşop de şêwazên xebata hevpar di dîrokê de bi awayên cuda hatine dîtin.

Zevî,

dirûn,

çêkirina malê,

lênêrîna ajalan,

bikarhênana avê

di çalakiyan de hevparbûn derdikeve holê.

Civaka nûjen neçar nîne ku van peywendiyan bi temamî tune bike.

Ew dikare wan bi saziyên nû nûve saz bike.

10.34.

KOOPERATÎF: ŞÊWAZA SAZIYÎ YA PIŞTGIRIYÊ

Kooperatîf ji vê aliyê ve mînakek girîng in.

Ji ber ku mirov çalakiyên aborî yên ku bi tenê di pêkanîna wan de zoriyê dikişînin, dikarin bikin hevpar.

Hilberîn,

firotin,

anbarkirin,

bazarvanî,

fînanse

û xizmet

dikarin bi hev re bên meşandin.

Hestiya dostaniyê bi tena serê xwe li vir têr nake.

Rêzik,

şefafî,

hesabdarî

û mekanîzmayên biryarê yên hevpar pêwîst in.

10.35.

PIŞTGIRÎ Û RÊZIK

Piştgirî bêrêzikî nîne.

Berevajî vê yekê, ji bo ku gelek mirov bi hev re tevbigerin rêzik pêwîst in.

Kê dê çi bike?

Çavkanî dê çawa were parvekirin?

Biryar dê çawa bên girtin?

Nakokî dê çawa bên çareserkirin?

Heke binpêkirina mafan çêbibe dê çi bê kirin?

Bêyî bersivandina van pirsan, piştgirî nikare demekî dirêj were domandin.

10.36. ŞEFAFIYET

Şefafiyeta di saziyên piştgiriyê de dikare baweriyê zêde bike.

Hatin:

çûn:

hilberîn:

ked:

parvekirin:

biryar:

şopandina bi awayê vekirî ya qadên wekî van ji bo baweriya hevpar girîng e.

Gava ku hesabên veşartî zêde dibin, guman jî mezin dibe.

10.37. BIKARHÊNANA XERAB A HÊZÊ

Di her avahiyeke civakî de peywendiyên hêzê derdikevin holê.

Tewra di peywendiyên dostaniyê de jî yek dikare ji yê din xurttir bibe.

Ev hêz:

aborî,

zanyarî,

siyasî,

fîzîkî

an jî civakî dikare be.

Ji ber vê yekê Hevaltiya Jidil ne tenê ramana “werin em ji hev re hez bikin” e.

Di heman demê de:

sînorkirina hêzê

meselê ye.

10.38. HÊZ DI DOSTANIYÊ DE

Heke mirovek dema qels a dostê xwe ji bo berjewendiya xwe bikar bîne, divê dostaniya saxlem li wir were pirsîn.

Heman rewş ji bo civakê jî derbasdar e.

Heke grûpeke xurt grûpa qels her dem li gorî berjewendiyên xwe birêve bibe,

li şûna piştgiriyê serdestî derdikeve holê.

10.39. PIŞTGIRÎ Û AZADÎ

Di nihêrîna pêşîn de piştgirî û azadî dikarin li dijî hev xuya bikin.

“Heke ez azad bim ez ê çi bixwazim bikim.”

fikir azadiya kesane derdixe pêş.

Lê belê çalakiyên mirov bandorê li ser kesên din dikin.

Ji ber vê yekê azadî:

mafê tune-kirina azadiya kesên din

nayê wateyê.

Di Hevaltiya Jidil de azadî û piştgirî ne tiştên ku hev sînor dikin,

belkî du nirxên ku divê bi hev re werin fikirîn in.

10.40. “AZADIYA MIN, NE DIJMINÊ AZADIYA TE YE”

Heke mirovek dixwaze bi zimanê xwe bixwive,

ne mecbûr e ku ev yek bi wê yekê re ku mirovekî din bikaribe bi zimanê xwe bixwive re li dijî hev bisekine.

Heke gelak dixwaze çanda xwe bijî,

jiyîna çanda gelên din ne bi nakokiyeke mecbûrî re ye.

Azadî li vir:

ne mecbûr e ku çavkaniyeke sifir-berhevkirî be.

10.41. BER BI GEL VE BERFIREHBÛN

Dostanî di navbera du kesan de dest pê dike.

Lê belê ramana mirov ne mecbûr e ku li vir bimîne.

Dost:

“Tu ji bo min girîng î.”

dibêje.

Civak:

“Em ji hev re berpirsiyar in.”

dibêje.

Gel:

“Bîra me ya hevpar û pirsgirêkên me yên hevpar hene.”

dikare bêje.

Mirovahî jî:

“Tevî cudahiyên me em dikarin qadeke jiyana hevpar parve bikin.”

pirsê dixe rojevê.

10.42. TÊGIHIŞTINA GEL

“Gel” ne tenê koma mirovên ku li heman cîhî dijîn e.

Di têgeha gel de:

dîroka hevpar,

çand,

ziman,

bîra,

hebûn,

peywendiyên civakî

û xwe-pênasekirin

wekî van hêmanan di pîvanên cuda de dikarin rolekê bilîzin.

Lê belê ti gel bi tevahî yek-şêwaz nîne.

Di navbera her gelî de:

çînên cuda,

bawerî,

nerînên siyasî,

herêm,

pîşe

û şêwazên jiyanê dikarin hebin.

10.43. CUDAHÎ DI NAVA GEL DE

Ji bo piştgiriya gel ne pêwîst e ku her kes bi heman rengî bifikire.

Tewra ramanên cuda dikarin kapasîteya ramanî ya civakê zêde bikin.

Pirsgirêk ne cudahî ye,

belkî veguherîna cudahiyê bo şêwazeke dijminatiyê ye.

Ji ber vê yekê:

pirrengî ne dijminê piştgiriyê ye, dema ku rast were avakirin ew ewlehiya wê ye.

10.44. KÊMAHIYE Û PIRANÎ

Di civakê de piraniyê de bûn nayê wateya ku xwedî mafên zêdetir bûn e.

Bi heman rengî di kêmaniyê de bûn nayê wateya ku mirovekî kêmtir bûn e.

Yek ji pirsên bingehîn ên ramana civakî ya demokratîk û pirrengî ev e:

«Piranî û kêmahî çawa dikarin bi hev re bijîn?»

Hevaltiya Jidil ji vê pirsê bi mentiqê dostaniyê nêzîk dibe:

Heke mafê min heye, mafê te jî heye.

10.45. ZIMAN Û PÎŞTGIRÎ

Ziman ne tenê amûreke pêwendiyê ye.

Ziman di heman demê de:

bîra,

hest,

nasname,

çand

û hilgirê ramanê ye.

Rêzgirtina li zimanê mirovekî yek ji rêyên rêzgirtina li nasnameya wî ye.

Hebûna zimanên cuda ne mecbûr e ku civakê parçe bike.

Civak dikare ji yekê zêdetir zimanan bi hev re hilgire.

10.46. TÊGEHA HEVAL DI CIVAKA KURD DE

Di cîhana civakî û çandî ya Kurd de peyva “heval” wateyeke xurt a peywendiyê hildigire.

Heval ne tenê peyva hevaltiya rojane ye.

Li gorî çarçoveyê:

rêhevaltî,

dostanî,

hevkarî,

bawerî

û tevgera bi hev re

dikare wateyan bi dest bixe.

Ji ber vê yekê têgeha Hevaltiya Jidil dikare wekî têgeheke civakî ku ji nava cîhana ramanî ya Kurdî derdikeve were girtin.

10.47. DENGBÊJ Û BÎRA HEVPAR

Dengbêjî ne tenê muzîk e.

Ew yek ji hilgirên girîng ên çanda devkî ye.

Dîrok,

evîn,

êş,

qehremanî,

peywendiyên civakî,

koç,

veqetîn

û bîra

bi vegotinên devkî ji nifşekî bo nifşekî hatine veguhestin.

Ji vê aliyê ve çand jî şêwazeke piştgiriyê ye.

10.48. BÎRA Û CIVAK

Mirov bi bîrxistina paşeroja xwe re hewl dide fêm bike ku ew kî ye.

Civak jî bi bîrxistina paşeroja xwe re xwe pênase dikin.

Lê belê bîra hilbijêr e.

Hin bûyer tên bîrxistin.

Hin tên jibîrkirin.

Hin cuda tên vegotin.

Ji ber vê yekê dema em li ser bîra hevpar diaxivin, ramana rexnegir pêwîst e.

10.49. SÎNORA DI NAVBERA BÎRA Û DIJMINATIYÊ DE

Bîrxistina êşên ku di paşerojê de hatine jiyîn girîng e.

Lê belê êşa paşerojê ne mecbûr e ku ji bo hemû mirovên îroyîn dijminatiyê hilberîne.

Dîrok:

dikare bibe sotemeniya tolhildanê,

lê di heman demê de

zaniyariya aşitiyê

jî dikare bibe.

Hevaltiya Jidil rêya duyemîn lêkolîn dike.

10.50. JI DÎROKÊ FÊRBÛN

Dîrok divê ne tenê vê pirsê hînî me bike:

“Kê qezenc kir?”

Di heman demê de:

“Çi bû?”

“Çima bû?”

“Kê bandor bûn?”

“Kîjan vebijarkên din hebûn?”

“Ji bo ku em îro heman şaşiyan dubare nekin em dikarin çi fêr bibin?”

pirsan jî divê bide pirsîn.

10.51. TRAVMAYA CIVAKÎ Û PIŞTGIRÎ

Civak ji ber şer,

koç,

şîdet,

krîza aborî,

karesata xwezayî

û nakokiyên siyasî dikarin birînên giran bijîn.

Ev birîn ne tenê kesane ne.

Dikarin di bîra civakî de jî cih bigirin.

Piştgirî di demên bi vî rengî de dikare bibe alîkar ku mirov hîs bikin ku ew ne tenê ne.

10.52. VEGURUHRINA BÎRÎNA BO NASNAMEYÊ

Jiyîna êşê û avakirina nasnameyê ji êşê ne heman tişt e.

Civak dikare êşên xwe yên paşerojê bîne bîra xwe.

Lê belê ne mecbûr e ku hemû paşeroja xwe li dora êşê ava bike.

Civak:

li gel pirsa “Çi li me hat kirin?”,

divê pirsa “Em ê ji vir şûn de çawa bijîn?”

jî bipirse.

10.53. BER BI PAŞEROJÊ VE RÊKIRIN

Hevaltiya Jidil paşerojê red nake.

Lê armanc nake ku di paşerojê de jî bijî.

Paşeroj:

ji bo bîrayê,

roja îroyîn:

ji bo berpirsiyariyê,

paşeroj:

ji bo hêvî û plansaziyê

pêwîst e.

Gava ku ev hersê dem bi hev re tên fikirîn, hişmendiya civakî çêdibe.

10.54. PAŞEROJA HEVPAR

Endamên civakê dikarin ne xwedî heman paşerojê bin.

Lê belê dikarin paşeroja hevpar ava bikin.

Mirovên ku li heman taxê dijîn:

dikarin xwedî paşerojên cuda bin.

Lê belê xwediyê ava hevpar,

rêya hevpar,

dibistana hevpar,

bazara hevpar,

jîngeha hevpar

dikarin bin.

Ji ber vê yekê civak ne tenê hevparbûna paşerojê ye,

belkî hevparbûna paşerojê ye.

10.55. JİNGEH (EKOLOJÎ) Û PIŞTGIRÎ

Xweza ne li derveyî mirov e.

Ax,

av,

hewa,

daristan,

ajal

û ekosîstem

şert û mercên jiyana mirov ava dikin.

Qirêjkirina axê ya mirovekî ne tenê axa xwe,

di heman demê de bandorê li ser jiyana kesên din jî dike.

Ji ber vê yekê jiyana ekolojîk beşekî piştgiriya civakî ye.

10.56. ÇANDINIYA XWEZAYÎ Û PIŞTGIRIYA CIVAKÎ

Çandiniya xwezayî ne tenê teknîka hilberînê ye.

Bi axê,

bi avê,

bi hilberîner re,

bi serfkar re

û bi nifşên paşerojê re peywendiyeke ku tê danîn e.

Hilberîna îroyîn divê axa paşerojê nexwe.

Ji ber vê yekê hilberîna xwezayî:

wekî piştgiriya di navbera mirovê îroyîn û mirovê paşerojê de

jî dikare the bête fikirîn.

10.57. DAR Û RAMANA DEWRÎ (DÖNGÜSEL)

Di mijara avahiya dar de jî ramanekî bi vî rengî dikare were dîtin.

Ji nû ve bikaranîna maddeyê,

ku bê veqetandin û danîn,

kêmkirina serfkirinê

û nirxandina çavkaniyên herêmî

ji bo aboriyê qadekî ekolojîk e jî.

Avahiyek ne tenê ya îroyîn,

di heman demê de karanîna xwe ya paşerojê jî difikire

li wir têgihiştineke dewranî çêdibe.

10.58. PÎVANA CIVAKÎ YA HILBERÎNÊ

Hilberîn ne tenê qezenckirina drav e.

Hilberîn:

bikaranîna jêhatiniya mirov,

gihandina feydeyê bo civakê,

pêkanîna pêdiviyan

û avakirina nirxê ye.

Ji ber vê yekê di navbera ked û civakê de peywendiyeke xurt heye.

10.59. CIVAKA SERFKIRINÊ

Di civakên nûjen de mirov carinan nirxa xwe bi tiştên ku xwediyê wan in pîvan dike.

Mala mezin.

Erebeya bi biha.

Statuya bilind.

Zêdetir xuyakirin.

Zêdetir şopîner.

Ev rewş dikare mirov bikişîne ser berhevdana domdar.

Hevaltiya Jidil jî li nêzîkatiyekê digere ku nirxa mirov ne tenê bi tiştên ku xwediyê wan in re pîvan nake.

10.60. LI ŞÛNA STATUYÊ PEYWENDÎ

Nirxa mirov ne tenê bi:

“Çend pereyên te hene?”

pirsê nayê pîvan.

“Te feyde da çend kesan?”

“Te bi çend kesan re peywendiya baweriyê danî?”

“Te çi hilberand?”

“Te çi hîn bû?”

“Te çi hîn kir?”

“Tu bûyî mirovekî çawa?”

pirsên wekî van jî girîng in.

10.61. ABORÎBÛNA DOSTANIYÊ

Heke peywendî tenê veguherîn hesabê berjewendiyê, dostanî dikare qels bibe.

“Ji min re çi qezenc dike?”

“Çend feydeyê dide?”

“Kengî dê ji min re lazim bibe?”

gava pirsên wekî van dest pê dikin ku hemû peywendiyan diyar bikin, peywendiyên mirovî dikarin amûrî bibin.

Hevaltiya Jidil hewl dide ku mirov wekî amûrekî ku tenê feydeyê dide nebîne.

10.62. AMÛRÎBÛNA MIROV

Nirxandina mirovekî tenê ji bo:

keda wî,

pereyê wî,

statuya wî,

hêza deng,

zanîn an jî girêdanên wî

dikare bibe sedem ku peywendiyên mirovî teng bibin.

Mirov pêşî mirov e.

Taybetmendiyên din li ser vê yekê tên.

10.63. PIŞTGIRIYA SIYASÎ

Piştgiriya civakî carinan dikare bibe ser qada siyasî jî.

Mirov:

ji bo parastina mafên xwe,

parastina çanda xwe,

çareserkirina pirsgirêkên xwe yên herêmî,

avakirina mekanîzmayên nûnertiyê

û bandorkirina li ser siyasetên giştî

dikarin rêxistin bibin.

Li vir piştgirî dikare şêwazekî siyasî bi dest bixe.

Lê belê piştgiriya siyasî ya demokratîk parastina mafên kesên ku bi awayê cuda difikirin jî dixe ber çavan.

10.64. PIŞTGIRIYA DI NAVBERA GELAN DE

Parastina mafên gelak bi xwe re naxwaze ku mafên gelên din bêne naskirin.

Berevajî vê yekê ev prensîp dikare were danîn:

«“Rûmeta gelê min, naxwaze ku rûmeta gelan din bê tunekirin.”»

Ev yek ji xalên derbasbûna ji dostaniya kesane ber bi peywendiya di navbera gelan de ya Hevaltiya Jidil e.

10.65. HEVDUYÎ YA AZADIYAN

Heke ez azadiya zimanê xwe diparêzim,

divê ez hîn bikim ku azadiya zimanê kesê din jî nas bikim.

Heke ez dixwazim çanda xwe bijî,

divê ez rêz li jiyîna çanda kesê din jî bigirim.

Heke ez li ser mafên siyasî yên gelê xwe nîqaş dikim,

divê ez mafên gelên din jî di heman pîvana mirovahiyê de binirxînim.

Ev, gerdûnîbûna azadiyê ye.

10.66. MAFÊ ÇAREKARKIRINA QEDERA XWE

Xwedîgotina li ser paşeroja xwe ya gelan yek ji babetên girîng ên ramana siyasî ya nûjen e.

Lê belê awayên pêkanîna vê têgehê li gorî çarçoveya dîrokî û hiqûqî diguhere.

Hevaltiya Jidil li vir li şûna ku modelekî siyasî ya yekane wekî encameke mecbûrî derxîne holê, pirsa bingehîn dipirse:

«Gelk çawa dikare li ser paşeroja xwe gotinê bike û vê yekê bi mafên gelên din re çawa bîne cem hev?»

10.67. AZADÎ Û BERPIRSIYARÎ

Azadî ne tenê ev e:

“Ez çi bixwazim bikim.”

gotin e.

Di pîvana civakî ya azadiyê de:

“Tiştê ku ez dikim çawa bandorê li ser kesê din dike?”

pirs jî heye.

Ji ber vê yekê:

azadî + berpirsiyarî

divê bi hev re werin fikirîn.

10.68. PEYMANA CIVAKÎ

Di navbera mirovên ku bi hev re dijîn de hin rêzikên vekirî an veşartî hene.

Ev rêzik:

mafan,

berpirsiyariyan,

desthilatan

û sînoran

diyar dikin.

Şêwazên cihêreng ên ramana peymana civakî li dora van pirsan pêş ketine.

Ji aliyê Hevaltiya Jidil ve pirsa bingehîn:

Em ê çawa bi hev re jiyanê mumkun bikin?

10.69. NAVERAST Û CIVAKA HERÊMÎ

Hewldana çareserkirina hemû pirsgirêkên civakî ji navendekî tenê di hin rewşan de dikare kêm bimîne.

Ji ber ku mirovên herêmî dikarin pêdiviyên xwe baştir bizanibin.

Ji aliyekî din ve herêmîkirina hemû biryaran jî dikare kordînasyona pirsgirêkên hevpar zehmet bike.

Ji ber vê yekê di navbera navend û herêmê de hevsengî pêwîst e.

10.70. PIŞTGIRIYA HERÊMÎ

Karaktera taxekê ya ku dikare pirsgirêka xwe çareser bike dikare nîşaneya kapasîteya civakî be.

Av,

çop,

çandinî,

perwerde,

lênêrîna kal û pîran,

ewlehiya zarokan,

aboriya herêmî

di warên wekî van de mekanîzmayên piştgiriya herêmî dikarin werin avakirin.

10.71. HEVAL DI SERDEMA DÎJÎTAL DE

Îro dostanî ne tenê li heman cîhî pêk tê.

Mirov bi rêya înternetê:

tên naskirin,

dipeyivin,

agahiyan parve dikin,

projeyên hevpar ava dikin.

Torên dîjîtal dikarin dûrahiyên erdnîgarî kêm bikin.

Lê belê di dostaniyên dîjîtal de jî:

bawerî,

nepênî,

rastkirin,

rûmet

û berpirsiyarî

pêwîst in.

10.72. MEDYA CIVAKÎ Û TENÊBÛN

Mirov dikare bi hezaran kesan bişopîne.

Lê dîsa hamî dikare tenê be.

Ji ber ku pêwendî û peywendî ne heman tişt in.

“Gotinikek” nabe cîgirê dostaniya rastîn.

Peyamek dikare veguhere peywendiyeke piştgiriyê ya rastîn.

Tiştê ku li vir girîng e ne hejmar e,

belkî kalîteya peywendiyê ye.

10.73. CIVATÊN SANAL (DÎJÎTAL)

Di hawîrdora dîjîtal de li dora berjewendiyên hevpar civat dikarin çêbibin.

Ziman,

edebiyat,

muzîk,

pîşe,

zanist,

lîstik,

siyaset,

huner

di qadên wekî van de mirov dikarin werin cem hev.

Ev civat dema ku bi awayê rast bên rêvebirin dikarin zanist û piştgiriyê hilberînin.

10.74. AGIRÎBÛNA XERAB (YANLIŞ BİLGİ) Û PIŞTGIRÎ

Lê belê ji bo ku piştgirî xurt be, divê zanistiya hevpar jî bi qasî ku pêkan e pêbawer be.

Agirîbûna xirab:

tirsê,

gotara nefretê,

ramana komployê

û dijminatiyê

dikare zêde bike.

Ji ber vê yekê yek ji hêmanên piştgiriyê ev e:

berpirsiyariya zanistiyê.

10.75. ZANÎST Û PIŞTGIRIYA CIVAKÎ

Zanyar dikarin wekî kesane xwedî nêrînên cuda bin.

Lê belê rêbaza zanistî:

delîl,

rexne,

dubare,

vekirîbûn

û li ser rastkirinê hatiye avakirin.

Gava ku civak dikare xwe bispêre zanistiyê, ew dikare pirsgirêkên hevpar bi awayekî saxlemtir nîqaş bike.

10.76. RAMANA REXNEGIR

Şêwaza civakî ya Hevaltiya Jidil girêdana kor naxwaze.

Mirov:

ji dostê xwe hez dike,

lê dipirse.

Ji civaka xwe hez dike,

lê rexne dike.

Ji gelê xwe hez dike,

lê şaşiya wî jî dibîne.

Ji çanda xwe hez dike,

lê çandên din kêm nabîne.

Ji ber vê yekê hezkirin û rexne ne dijminê hev in.

10.77. KARÎNA REXNEKIRINA CIVAKA XWE

Berpirsiyariya civakî ya rastîn ne tenê rexnekirina derve ye.

Mirov divê bikaribe pirsên jêrîn jî ji civaka xwe re bipirse:

Em li ku şaşiyan dikin?

Di nava xwe de em kîjan kesan derdixin derve?

Em çawa nêzî jinan dibin?

Em çawa nêzî zarokan dibin?

Em çawa nêzî kesên ku cuda difikirin dibin?

Em çawa nêzî xizanan dibin?

Em çawa nêzî gelên din dibin?

Ev pirs dikarin alîkariya civakê bikin ku xwe nûve bike.

10.78. DIJMINAFIYÊ ÇÊKIRIN

Civak carinan ji bo ku pirsgirêkên xwe yên navxweyî diyar bikin dikarin li dijminekî derve yê domdar bigerin.

Ev rewş dikare pirsgirêkên aloz hêsantir bike.

Pirsgirêka aborî:

“Ji ber wan e.”

Pirsgirêka civakî:

“Wan xera kir.”

Guherîna çandî:

“Ew tînin.”

bi vî rengî dikare were ravekirin.

Lê belê bûyerên civakî pir caran xwedî gelek sedeman in.

10.79. PARVEKIRINA BERPIRSIYARIYÊ

Piştgirî parvekirina berpirsiyariyê jî dixwaze.

Her tiştî:

ji dewletê,

ji serok,

ji dewlemend,

ji cîran,

ji civaka din

bendewarbûn dikare kapasîteya civakê ya xwe qels bike.

Kesayet,

malbat,

tax,

kooperatîf,

rêveberiya herêmî,

saziyên navendî

û civaka sivîl

berpirsiyariyên cuda dikarin bên parvekirin.

10.80. SEROK Û CIVAK

Girêdana hemû hêviya civakê bi kesekîtenê re dikare xeternak be.

Ji ber ku tu mirov ne hemû civak e.

Serok dikarin biguherin.

Sazî dikarin bimînin.

Ji ber vê yekê civaka xurt:

ji kesan zêdetir saziyan û kapasîteya civakî ava dike.

10.81. JI HEVALAN BER BI SAZIYÊ VE

Dostanî peywendiyeke kesane ye.

Lê belê ji bo ku piştgiriya civakî were domandin, sazûmanî pêwîst e.

Îro alîkariya du hevalan mumkun e.

Sibe ji bo alîkariya bi sedan mirovan:

rêzik,

rêxistin,

tomar,

hesab,

parvekirina peywirê

dikaribû pêwîst be.

Ji ber vê yekê:

Heval → piştgirî → sazî

zincîre girîng e.

10.82. RUHÊ SAZIYÊ

Sazî ne tenê avahî ye.

Kooperatîfek dikare xwedî avahiyekî be.

Lê hêza rastîn a kooperatifê:

hevkariyê,

bawerî,

rêzik,

şefafî

û armanca hevpar e.

Ji ber vê yekê avahiya madî ya saziyan bi qasî ruhê wan ê civakî jî girîng e.

10.83. HILWEŞÎNA PIŞTGIRIYê

Piştgirî ji ber hin sedeman dikare qels bibe:

windakirina baweriyê,

gendelî,

cudakarî,

windabûna şefafiyê,

komkirina hêzê di destê yekî de,

nakokiyên berjewendiyê,

qirêjiya zaniyariyê

û tirsa domdar.

Ji ber vê yekê piştgirî ne avahiyek e ku carekê tê avakirin û heya hetayê berdewam dike.

Pêwîst e ku her dem were parastin.

10.84. JI DOSTANIYA XERAB BER BI CIVAKA XERAB VE

Hin tevgerên nexweş ên ku di peywendiyên kesane de tên dîtin dikarin di asta civakî de jî derkevin holê.

Manipûlasyon,

piçûkkirin,

tirsandin,

derew,

derxistin,

bikarhênana xerab a hêzê

tevgerên wekî van di peywendiyên kesane de çawa ku tên dîtin, di peywendiyên komî de jî dikarin werin dîtin.

Ji ber vê yekê ji bo civaka saxlem çanda peywendiyê ya saxlem girîng e.

10.85. PÎVANA CIVAKÎ YA PIRSIRÊKÊN KESANE

Ravekirina tevgerên mirovan tenê bi taybetmendiyên kesayetiyê dikare kêm bimîne.

Ji ber ku tevgerên mirovan:

malbat,

aborî,

perwerde,

çand,

hawîrdora civakî,

travma,

sazî

û derfet

jî bandor dikin.

Nêrîna sosyolojîk li şûna ku kesayetiyê sûcdar bike, torên peywendiyê jî lêkolîn dike.

10.86. SÛCDARKIRINA CIVAKÊ JÎ NE TÊR E

Lê belê barkirina hemû berpirsiyariyê ser civakê jî ne rast e.

Kesayet xwedî hilbijartin û berpirsiyariyan e.

Ji ber vê yekê:

kesayet ↔ civak

peywendî bi awayê hevdu divê were lêkolînkirin.

10.87. XALA HEVSENGIYÊ YA HEVALTIYA JIDIL

Hevaltiya Jidil ne tenê:

“Ez”

dibêje.

Ne jî:

“Ji bo civakê em kesayetiyê tune bikin.”

dibêje.

Hevsengiya wê ya bingehîn:

“Ez heme; tu heyî; em hene.”

bi vî rengî ye.

10.88. MAFÊ MIN, MAFÊ TE

Asta piştgiriya civakî ne tenê bi parastina mafên koma xwe tê pîvan.

Pêwîst e ku ew bikaribe mafên kesên din jî nas bike.

Ji ber vê yekê:

gerdûnîbûna mafan

yek ji prensîpên girîng ên Hevaltiya Jidil e.

10.89. DOSTANIYA DI NAVBERA GELAN DE

Gelak bêyî ku gelê din nas bike nikare peywendiyeke saxlem bi wî re deyne.

Naskirin:

ne bi wê yekê re heman bûn e.

Naskirin:

“Tu jî heyî.”

gotin e.

Ev hevoka hêsan ji bo aştiya civakî pir girîng e.

10.90. NASKIRIN Û QEBÛLKIRIN

Naskirina mirovekî ne qebûlkirina hemû ramanên wî ye.

Naskirina gelak ne piştgiriya hemû siyasetên wî ye.

Naskirin:

hebûna wî,

nasnameya wî,

bîra wî

û hewl-dana fêmkirina daxwazên mafên wî ye.

Rexne ji vir şûn de jî mumkun e.

10.91. SOSYOLOJIYA AŞITIYÊ

Aştî ne tenê nebûna şer e.

Aştî:

bawerî,

adaqal,

naskirina mafan,

diyalog,

derfetên aborî,

azadiya çandî

û beşdariya siyasî

bi gelek hêmanan re têkildar e.

Ji ber vê yekê aştî bi kalîteya peywendiyên civakî ve girêdayî ye.

10.92. HEVALTIYA JIDIL Û PERGALA AŞITIYÊ

Ramana civakî ya ku Hevaltiya Jidil dixwaze bigihêje wê li vir wateyeke berfirehtir bi dest dixe.

Armanc:

mirov bi mirov,

cîran bi cîran,

civak bi civak,

gel bi gel

li şûna peywendiyên ku wan dikin dijmin,

danîna peywendiyên naskirina hevdu û piştgiriyê ye.

Ev nêzîkatî:

bi ramana Pergala Aşitiyê re

tê gihîştin.

10.93. GAVAXA YEKÎ YA PERGALA AŞITIYÊ

Projeyên aşitiyê yên mezin pir caran di peywendiyên biçûk de dest pê dikin.

Mirovek guh li yê din digire.

Cîranek alîkariya yê din dike.

Civakek hewl dide ku zimanê civakek din hîn bibe.

Gelak hewl dide ku êşa gelê din fêm bike.

Bi vî rengî ramana mezin ji tevgerên biçûk pêk tê.

10.94. JI DOSTANIYê BER BI GEL VE

Em êdî vedigerin xala xwe ya destpêkê.

Heval:

mirovek e.

Hevaltiya:

peywendiya di navbera du kesan de ye.

Hevaltiya Jidil:

şêwaza kûrbûyî ya vê peywendiyê ye.

Lê li vir naekine.

Ev peywendî:

dikare veguhere piştgiriyê.

Piştgirî:

dikare veguhere civakê.

Civak:

dikare veguhere gel.

Gel:

dikare hebûna gelên din nas bike.

Û bi vî rengî:

ramana piştgiriya di navbera gelan de

dikare çêbibe.

10.95. PELÊJÎNA HEMÛ (MERDİVENİN TAMAMI)

Pelêjîna civakî ya Hevaltiya Jidil em dikarin wiha deynin:

Mirov

↓

Ez

↓

Tu

↓

Heval

↓

Bira

↓

Malbat

↓

Cîran

↓

Civak

↓

Gel

↓

Gel

↓

Mirovahî

Armanca vê pelêjînê ne tune-kirina kesayetiyê ye.

Berevajî vê yekê, berfirehkirina kapasîteya mirov di nava peywendiyan de ye.

10.96. JI “EZ”Ê BER BI “EM”Ê VE

“Ez” nayê rakirin.

“Ez” digihîje kamilbûnê.

Mirov:

“Pêwîstiya min heye.”

dibêje.

Paşê:

“Pêwîstiya te jî heye.”

gotinê hîn dibe.

Piştre:

“Pêwîstiya me ya hevpar heye.”

dikare bêje.

Hişmendiya civakî bi vî rengî dikare berfireh bibe.

10.97. JI “EM”Ê BER BI “GELAN” VE

Gava ku civakek berjewendiyên xwe difikire, dikare hebûna civakên din jî bide ber çavan.

Di vê qonaxê de:

“Heke em qezenc bikin bila ew winda bikin.”

ji mentiqê dûrketin mumkun e.

Li şûna wê:

“Bila em bi azadî bijîn; bila yên din jî bikarin bi azadî bijîn.”

prensîp tê.

10.98. AZADIYA PIRRENGÎ

Şêwaza pirrengî ya azadiyê ev e:

Azadiya min.

Azadiya te.

Azadiya me.

Azadiya wan.

Azadiya gelan.

Mafê jiyana hevpar a mirovahiyê.

Bi vî rengî azadî ne tenê kesane ye,

belkî dibe têgeheke peywendiyî û civakî.

10.99. PIRSA EXLAQÎ YA HEVALTIYA JIDIL

Di dawiya vê nîqaşê de pirsa bingehîn ev e:

«Gelo ez dema ku qenciya xwe difikirim dikarim qenciya kesê din jî bifikirim?»

Heke bersiv erê be,

mirov dest pê kiriye ku xwe derbas bike.

10.100. PIRSA CIVAKÎ

Pirsa paşerojê mezintir e:

«Gelo ez dema ku civaka xwe difikirim dikarim mafên civakên din jî bifikirim?»

Bersiva vê pirsê pîvana di navbera gelan de ya Hevaltiya Jidil diyar dike.

10.101. SÎNORA AZADIYÊ

Azadiya gelak ne mecbûr e ku li ser tunebûna gelên din were avakirin.

Ewlehiya civakekê ne mecbûr e ku li ser bêewlehiya domdar a civakên din were avakirin.

Rûmeta mirovekî naxwaze ku piçûkkirina mirovekî din.

Ev fikir xeta exlaqî ya bingehîn a Hevaltiya Jidil e.

10.102. XWE-DERBASKIRINA MIROV

Mirov gava ku xwe derbas dike, xwe tune nake.

Sînorên xwe berfireh dike.

Tenê:

“Ez”

dibêje mirov:

“Tu”

gotinê hîn dibe.

Paşê:

“Ew jî bi qasî me mirov in.”

dikare bêje.

Ev, yek ji qonaxên girîng ên pêşveçûna exlaqî û civakî ye.

10.103. SERKEFTINA DOST

Gava ku dostê min serkeftî dibe:

li şûna ku bêje:

“Çima ez na?”

gotinê,

gotina:

“Ez dikarim ji serkeftina wî çi fêr bibim?”

gotin mumkun e.

Bi vî rengî berhevedan:

ne ber bi hesûdiyê ve,

belkî ber bi fêrbûnê ve

vediguhere.

10.104. SERKEFTINA CIVAKÊ

Heman fikir ji bo civakan jî derbasdar e.

Heke civakek din di perwerdehiyê de pêş ketibe:

em dikarin bipirsin:

“Çima ew pêş ketin?”

Heke civakek din di kooperatîfçûnê de serkeftî bûbe:

em dikarin lêkolîn bikin:

“Wan çi kir?”

Heke civakek din di derbarê pirrengiya çandî de ezmûnekî cuda jiyabûbe:

em dikarin lê binêrin:

“Em dikarin ji vê çi fêr bibin?”

10.105. FÊRBÛN Û JI NÛ VE KOPYAKIRIN

Ji kesê din fêrbûn ne bi wê yekê re heman bûn e.

Civakek dikare ezmûnên civakên din lêkolîn bike.

Tiştê ku dixebite dikare li gorî mercên xwe biguncîne.

Tiştê ku naguncîne dikare bihêle.

Ji ber vê yekê yek ji amûrên girîng ên pêşveçûna civakî ev e:

fêrbûna berhevdarker.

10.106. BINGEHA ZANIYARIYÊ YA DOSTANIYA DI NAVBERA GELAN DE

Gel bêyî ku hev nas bikin dikarin derbarê hev de darazên qalibîn ava bikin.

Ji ber vê yekê têkiliya çandî girîng e.

Hînandina ziman,

xwendina edebiyatê,

guhdarkirina muzîkê,

lêkolîna dîrokê,

peywendiya rasterast bi mirovan re

dikarin pêşdîtinan kêm bikin.

10.107. PÊŞDÎTIN (ÖNYARGI)

Pêşdîtin pir caran bêyî ku mirov kesekî nas bike biryargirtin e.

Mirovek gava:

“Ew wiha ne.”

dibêje, dikare hemû kesan bixe nava qalibekî yekane.

Lê belê nêrîna sosyolojîk:

li şûna giştîkirinê, lêkolîna cudahiyan

hewl dide ku bike.

10.108. MERAKIYA ÇANDÎ

Şêwazeke xweş a piştgiriyê jî merak e.

“Tu çawa dijî?”

“Di zimanê te de ev peyv tê çi wateyê?”

“Çîroka vê muzîkê çi ye?”

“Tu çima vê cejnê pîroz dikî?”

pirsên wekî van ne dijminatiyê,

belkî naskirinê zêde dikin.

10.109. HUNER Û PIŞTGIRÎ

Huner dikare mirovan di hestên hevpar de bîne cem hev.

Helbestek:

êşa mirovekî

dikare bibe sedem ku bi hezaran kesan re bigihîne.

Stranek:

bîra civakekî

dikare bibe sedem ku ji gelên din re were veguhestin.

Wêneyek:

ezmûnekî

ji sînorên ziman derbas bike.

Ji ber vê yekê huner jî yek ji amûrên piştgiriya civakî ye.

10.110. EDEBIYAT Û HEVAL

Edebiyat dikare mirov bixe nava cîhana mirovekî din.

Bi lehengê romankê re:

em dikarin xemgîn bibin,

kêfxweş bibin,

bitirsin,

hêvî bikin.

Ji ber vê yekê edebiyat dikare kapasîteya empatiyê berfireh bike.

10.111. ZIMANÊ HELBESTÊ

Helbest carinan ya ku nayê vegotin vedibêje.

Ya mirov:

ozlem,

evîn,

êş,

daxwaza azadiyê,

tenêbûn

û hêviya xwe

diguherîne gotinê.

Ji ber vê yekê di pîvana çandî ya Hevaltiya Jidil de helbest dikare bibe amûrekî girîng.

10.112. ŞÊWAZA KÛRTIR A DOSTANIYÊ

Şêwaza kûrtir a dostaniyê ne tenê ev e:

“Ez li tenişta te me.”

gotin e.

Carinan:

“Tewra tu ji min cuda bî jî ez li tenişta te me.”

gotin e.

Ji ber ku ezmûna piştgiriya rastîn ne di navbera mirovên wekhev de,

belkî di navbera mirovên cuda de derdikeve holê.

10.113. NÊZÎKBÛNA LI YÊ CUDA

Têgihiştina bi mirovên ku dişibin me re hêsantir e.

Pêşveçûna civakî ya rastîn:

gava ku em dikarin bi kesê ku ji me cuda re bipeyivin dest pê dike.

Ji ber vê yekê Hevaltiya Jidil:

dostaniya ku li ser mînahevî dest pê dike bi rêya cudahiyê digihîne kamilbûnê

armanc dike.

10.114. FORMÛLA VEGUHERÎNÊ YA HEVALTIYA JIDIL

Formûla bingehîn a vê beşê em dikarin wiha bêjin:

Naskirin

↓

Fêmkirin

↓

Bawerkirin

↓

Parvekirin

↓

Piştgirî kirin

↓

Rêxistin bûn

↓

Avakirina civakê

↓

Xwe-îfadekirin wekî gel

↓

Danîna peywendiyê bi gelên din re

↓

Avakirina zemîna mirovahiyê ya hevpar

10.115. PIRSA MEZIN

Li vir êdî têgeha dostaniyê sînorên xwe yên kesane derbas kiriye.

Di destpêkê de pirs:

“Meriv çawa dibe dostekî baş?”

bû,

niha pirs:

«“Civakeke baş çawa tê avakirin?”»

bûye.

10.116. CIVAKA BAŞ ÇI YE?

Nabe ku meriv têgeha civaka baş bixe nava qalibekî yekane.

Lê belê hin pîvanên bingehîn hene ku dikarin bên lêkolînkirin:

Rûmeta mirov tê parastin?

Maf tên naskirin?

Cudahî dikarin bijîn?

Mirov dikarin beşdarî pêvajoyên biryarê bibin?

Zarok di ewlehiyê de ne?

Kal û pîr tên parastin?

Jin beşdarî hemû qadên civakê dibin?

Ked nirx dibîne?

Gihandina zaniyariyê mumkun e?

Xweza tê parastin?

Ev pirs dikarin alîkariya fêmkirina kalîteya civakê bikin.

10.117. MÎLÎTA JI HEVALAN BER BI GEL VE

Peyva mîlît:

berpirsiyarî ye.

Dostanî:

“Tu ji bo min girîng î.”

dibêje.

Civak:

“Em ji hev re berpirsiyar in.”

dibêje.

Gel:

“Em ji paşeroja xwe ya hevpar re berpirsiyar in.”

dikare bêje.

Peywendiya di navbera gelan de jî:

“Em berpirsiyar in ku hebûn û mafên hevdu nas bikin.”

dibêje.

10.118. ENCAM: JI HEVALAN BER BI GEL VE

Di xala dehemîn a Hevaltiya Jidil de me lêkolîn kir ku dostaniya ku di destpêkê de di navbera du kesan de hatiye avakirin çawa dikare berfireh bibe bo pîvana civakî.

Mirov pêşî xwe fark dike.

Paşê yê din fark dike.

Yê din nas dike.

Hewl dide wî fêm bike.

Baweriyê ava dike.

Parve dike.

Piştgiriyê dike.

Bi hev re hildiberîne.

Bi hev re biryar dide.

Saziyan ava dike.

Civakê tîne holê.

Civak dikare xwe wekî gel pênase bike.

Gel dikare hebûna gelên din nas bike.

Bi vî rengî sînorên piştgiriyê dikarin berfireh bibin.

Di encamê de:

Ez → Tu → Heval → Bira → Em → Civak → Gel → Gel → Mirovahî

bi vî rengî rêbazeke ramanî derdikeve holê.

10.119. HEVOKA BINGEHÎN A HEVALTIYA JIDIL

Hevoka bingehîn a vê beşê em dikarin wiha deynin:

«“Heke qenciya min naxwaze xirabiya te, qenciya te jî ne windakirina min e.”»

Ev fikir ji dostaniyê derbas dibe.

Dikare bingeha piştgiriya civakî ava bike.

10.120. GOTINA DAWÎ

Hevaltiya Jidil mirovan dernaxe ser wê yekê ku dev ji xwe berdin.

Mirovan vedixwîne ku xwe berfireh bikin.

Pêşî:

xwe nas bike.

Paşê:

dostê xwe nas bike.

Paşê:

civaka xwe nas bike.

Paşê:

gelê xwe nas bike.

Paşê:

gelên din nas bike.

Û di dawiyê de:

mirov ne tenê wekî endamê koma xwe ya taybet, belkî wekî beşekî cîhana mirovahiyê ya hevpar bibîne.

Ji ber ku mirov bi qasî ku dikare xwe derbas bike dikare kesê din fêm bike.

Bi qasî ku dikare wî fêm bike dikare dostaniyê deyne.

Bi qasî ku dikare dostaniyê deyne dikare piştgiriyê bike.

Bi qasî ku dikare piştgiriyê bike dikare civakê ava bike.

Bi qasî ku dikare civakê ava bike dikare azadiya xwe biparêze.

Û dema ku ew azadiya xwe diparêze di heman demê de dikare azadiya kesê din jî nas bike,

Hevaltiya Jidil

ji têgeheke dostaniya kesane derdikeve û vediguhere ramaneke civakî û gerdûnî.

XERATÊ CIVAKNAS Zeki Altuboğa