CUREYÊ BIRYAR HILDANÊ
BEŞA 1: PÊŞEK Û BÎNASAZIYA PIRSKIRÊKÊ
1.1. Bînasaziya Pirskirêkê û Nîşaneyên Qeyranê
Di civakzanî, hiqûq û zanista siyasî ya nûjen de, yek ji qeyranên herî kûr û sîstemîk ew e ku pergalên biryardanê yên ku li ser bingeha piranîparêziyê (\%50+1 an jî piraniya xwedî cut) hatine avakirin, êdî nekariya xwe ya dabînkirina aramiya civakî, edalet û aştiyê wenda kirine. Modela biryardanê ya piranîparêz ku piştî Şoreşa Pêşesaziyê û bi berfirehbûna demokrasiyên girseyî re veguheriye normeke gerdûnî, civakê wekî girseyeke yekreng (homojen) û ji hejmaran pêkhatî dihesibîne. Ev nêzîkatî rastiya organîk, cihêreng û pulti-kultural a civakê paşguh dike û her pêvajoyeke hilbijartinê an biryardanê dikişîne nav şerekî tûj ku aliyek hemû tiştî qezenc dike û aliyê din bi tevahî tê paşguhkirin û bêbandorkirin.
Binesaziya Piranîparêziyê û Tundiya Jimareyî: Pergala nûjen hejmarê (jimareyê) dide pêşiya kalîte, verastî, edalet û nirxên fıtrî. Biryarek an rêzikek hiqûqî, tenê ji ber ku ji hêla piraniya hejmarî ve hatine pejirandin, wekî "rast", "edilane" û "rewa" tê qebûlkirin. Ev rewş encameke tahl û xeterjênî diafirîne: Piranî maf û desthilatê di xwe de dibîne ku îrade, daxwaz û berjewendiyên xwe li ser
kêmneteweyan an komên din ên civakê bikişîne.
Polarbûn û Qeyrana Rewayiyê (Legitimacy Crisis): Dema ku biryarên civakî û siyasî bi piranîparêziyê werin girtin, nîviya civakê ya ku li derveyî xeleka biryarê dimîne, xwe ji dewlet, hiqûq û saziyên siyasî bişiyana dûr dibîne û bi biyanîbûnê re rûbirû dibe. Ev rewş pejirandina civakî û peymana serekî ya civakî xira dike, polarkirina navxweyî kûr dike û di encamê de qeyrana rewayiyê ya sîstemîk çêdike.
1.2. Armanc û Binesaziya Rêbazê ya Lêkolînê
Armanca sereke ya vê lêkolînê ew e ku rexneyeke akademîk, epistemolojîk û sîstemîk li ser rêbazên biryardanê yên piranîparêz bike û di şûna wê de, modela biryardanê ya pirrengî ku li ser bingeha hevsengiya sîstema dualî (binary) û 24 cureyên biryardanê hatî avakirin, bi hemû hûrgiliyên wê yên pratîkî û teorîk pêşkêş bike.
Ev xebat li ser van stûnên metodolojîk û teorîk ên xurt radiweste:
Têgeha Hiqûqa Xiroşkî (Doğal Hukuk) û Fıtratê: Di şûna hiqûqa pozîtîf ku hiqûqê tenê wekî rêzikên ji aliyê parlamentoyê ve hatine çêkirin dibîne, nêzîkatiya ku biryaran li ser prensîbên edaleta gerdûnî, fıtrata mirovan û nizamê xwezayî ava dike tê pejirandin.
Sîstema Dualî û Dabeşkirina Biryaran: Têgihiştineke nû ku hemû biryaran naxe nav yek qalibê oylamaye; biryaran li ser astên kesane, maşerî, nûnerî,
hevsengî û teknîkî dabeşî 24 kategoriyan dike.
Bişiyana Rêveberiya Herêmî (Nahiya / Bucağa Xweser): Şopandina rêbaza "ji jêr ber bi jor" ku biryar di yekîneyên biçûk, mirovî û nêzîkî jiyana rojane (3.000 heta 10.000 mirov) de bi beşdariya rasterast, îstîşare û rizamendiyê werin girtin.