Sayın Karagülle, Son seminerinizde ifade ettiğiniz bir cümle dikkatimizi çekti ve bunu sorma gereği duyduk. Ne yazık ki seminerlerin altına yorum yazılamadığı için burada yazmak zorunda kaldık. Bunun için anlayışınıza sığınıyoruz. Seminerinizde diyorsunuz ki: "Tekzib edenler ise; sizin söyledikleriniz yanlıştır, siz Kur’an’ı yorumlamıyorsunuz, siz kendi heva ve heveslerinizi Kur’an diye bize sunuyorsunuz diyorlar. Bunda haklılık tarafları olabilir, biz Kur’an’ı yorumlarken kendi heva ve hevesimizin tesiri altında kalabiliriz. Bunun içindir ki bizimle tartışan herkesle tartışıyor ve yanlışlarımızı düzeltmek istiyoruz. Sam Adian gibilerinin tamamen Kur’an’ı tahrif edici sözlerine de kulak veriyor ve değerlendiriyoruz. Yanlışlarımızı onların söyledikleriyle düzeltmeye çalışıyoruz. Ama dilsiz, sağır ve kör olan çağımızın ulemasından yararlanamıyoruz, dalalette olduklarını söylüyoruz. " Bu açıklamanızda kullandığınız “Tamamen Kur’an’I tahrif edici” ifadenizden ne kasdettiğinizi açıklamanız gerektiğini düşünüyoruz. Bizim Kur’an I tahrif etmek gibi bir gayemiz olmadı. En azından bir böyle bir amaçla hareket etmiyoruz. Ama buna rağmen siz böyle bir iddiada bulunuyorsanız bunu açıklamanız gerekir çünkü bu ciddi bir ithamdır. Hata yapmış olabiliriz, ama zaman zaman tartışmaların sizin seminerlerinize yansıyan taraflarına baktğımız zaman tanımlamalarda ve manada hatalı olmadığımızı da görüyoruz. Buna rağmen böyle bir iddiada bulunuyorsanız bunu açıklamanız herkesin yararına olacaktır çünkü bizim söylediklerimizi değerlendirenlerin de hata yapmalarını önlemiş olursunuz. Eğer ciddi bir dayanağınız varsa. Siz bir seminerinizde “Istılah olmadan Kur’an anlaşılamaz” demiştiniz. Biz ise Istılah’ın tahrif olduğunu söylemiş idik. Her kelimeyi yorumlamak yahut açıklamak zorunda değiliz. Eğer bir kelimenin manasını kavrayamıyor ve açıklayamıyorsak onu geçeriz. Demek ki henüz zamanı gelmemiştir. Ama bunun yerine o kelimeye mana uydurup, ıslah edip kendimize gore bir sonuç üretmeyiz. Ben bir örnek vermek istiyorum izninizle. Mesela “Vahid” kelimesi üzerinde herhangi bir tartışma yoktur. Yahut en azından ben rastlamadım. Ama “Ahad” kelimesi üzerinde çok tartışma vardır. Çünkü bu ifade özellikle “Tevhid” anlayışının temeline dinamit koyabilecek durumdadır. Bu yüzden de tartışma çoktur. Lugatte bu kelime nasıl tarif edilir? “İstiğrak içindir. Birleşme ve ayrılma yoluyla çoğu içerir. Nitekim, “evde bir kimse yok” dendiği zaman, bir ve iki veya daha fazlası topluca veya ayrı olarak yoktur demek istenir.” Devam edelim: Bu anlamda müsbet olarak kullanılması doğru değildir. Çünkü iki zıd şeyin nefyi doğru olur da, isbâtı doğru olmaz. Evde bir kişi vardır denilince burada bir kişinin isbâtı bulunduğu gibi bunun üzerinde olanların da topluca veya ayrı ayrı varlığı isbât edilmiş olur... İsbât için kullanılan bire gelince; bu da üç şekildedir. Birincisi onlar basamağına eklenen birdir; onbir, yirmibir, gibi. İkincisi muzâf veya muzâfün ileyh gibi evvel anlamına kullanılan birdir. Üçüncüsü ise mutlak sıfat olarak kullanılır ve ancak Allah'ın vasfı olarak ifâde edilir. Yapılan tanımda hangi ifadenin “gerçek manayı” hangilerinin ise “Istılah” manayı ifade ettiğini anlamak zor olmasa gerek. Bir kelimenin ifade ettiği mananın bir kısmını alıp bir kısmını almamak Doğru olmayacağı gibi, “Allah” lafzı söz konusu olduğunda kelimenin asıl manasını terketmek de Doğru olmaz. Bu sebeple biz demiştik ki “Ahad” hiçliktir. Aslında bunu söylerken kavramsal olarak tartışılmasını istemiştik. Ne var ki kimse buna yanaşmadı. Buradan kasdettiğimiz şey şu idi ki muhtemelen lafzın da kastı budur: “Allah sizin bir kimseniz değildir, sizin için yoktur, buna dayanarak Allah şöyle Allah böyle demeyin” şeklinde bir mana ihtiva eder. Sizin sıkça başvurduğunuz bir ifade şeklini reddetmiş olur. Geriye kalan kısımları saymak bile gereksizdir. Kur’an da kullanılan kelimelerin “Islah” edilmiş hallerini herhalde bilmeyen yoktur. Bilmeyenler varsa Ragıp El-Isfehani’nin “Kur’an ıstılahları sözlüğü/El-Müfredat” ını alıp incelemeleri yeterli olur sanırım. Tabii, yine aynı müellifin kaleminden çıkmış olan “lisan-ül Arab” sözlüğünün dayanakları ve mana yöntemini de anlamak açısından büyük yarar sağlayacaktır. Her iki eseri karşılaştırıp “güvenilirlik sorgulaması” yapmayan birilerinin olma ihtimalı ne yazık ki çok azdır. En azından mantık çerçevesinde. Kısaca ve özetle biz ne söyledik? Bazılarını şöyle sıralayabiliriz:

- Salat ile Namaz kavramlarının aynı olmadığını, Namaz’ın bir ritual olduğunu ve Kur’an da karşılığının olmadığını söyledik. (Vaktiyle fukeha’dan biri bu sebeple bana “zındık” demiş idi ancak zaman içinde, bu fakih hazretleri de söz konusu namaz ve oruç eylemlerinin cahiliyeden kopya edildiğini oraya da çeşitli geleneklerden geçtiğini itiraf ettiğini de gördük. İsmi çok da önemli değil.)

- Kur’an ın Riba’yı yasakladığını, Faiz kavramının ise başka bir şey olduğunu ve bunuunla ilgili herhangi bir yasaklamanın olmadığını söyledik. (siz de böyle söylediniz, ama yine de Faiz demekten geri durmadınız)

- Sadaka ve Zekat kavramlarının aynı olmadığını, vergi olanın sadece sadaka olduğunu, zekatın ise kamu finansmanı anlamına geldiğini ve bir borç niteliğinde olduğunu söyledik. Zekatı vergi saymanın “zulüm” olduğunu da eklemiyi ihmaal etmedik çünkü böyle yapıldığında topluluk sermayesiz bırakılmakta ve güçsüz kılınmaktadır. (Üstelik bunu iddia eden sadece biz de değiliz, geleneksel anlayışa sahip olanların önemli bir kısmı da ciddi tartışmalar yapmışlar ve yapmaya da devam ediyorlar.)

- Toprakta ve doğal kaynaklarda “mülkiyet” olmadığını, bunların “miras”a konu edilemeyeceğini söyledik. (bunun üzerine siz de ifadelerinizde bazı değişiklikler veyahut ilaveler yaptınız ama yine de mülkiyet kavramını Kur’an ın önerdiği düzleme oturtmaktan kaçındınız. Çünkü yerleşik nizamın devamını arzuluyor olmalısınız. Sermayeye itirazınız var ama, güçlünün haklılığını da Kabul eder durumdasınız)

- Allah’ın mutlak olduğunu, tanımı ve tahayyülünün mümkün olmadığını, yaratılışın Allah’ın bir işi değil, onun dün’inden rabbin işi olduğunu söyledik. (Aslında bunu söyleyen ilk biz de değildik, paradigmanın içinde bunu ifade eden başkaları da olduğu gibi, rububiyet kavramını geliştiren de biz değiliz) Tabii bunlara bağlı olarak pek çok konuda da doğal olarak farklı sonuçlar ortaya çıktı. Ceza hukukunun anlaşılmasında, Zina, Nikah gibi kavramlarda vs. Ama bütün bu süreç içerisinde “Mana” sebebiyle bir itirazla da karşılaşmadık. Yapılan itirazların hemen tamamı ya “usul” sebebiyle, yahut geleneklere gore. Detayları zaten yazmıştık, yaratılış, evrim, süreç ve sistemin işleyişi, yeryüzü ve gökyüzü gibi kavramlar, usul, icma vs. Eğer atladığımız bir şey varsa lütfen hatırlatınız. Başka bir şey daha söyledik: "Kur’an ın bir metodolojisi zaten var. Sonradan üretilmiş ve kişiselleştirilmiş usullere itibar etmek zorundayız da, neden Kur’an ın metodolojisini kullanmıyoruz?" Üstelik bu konuda da pek çok ihtilaf olmasına rağmen. (Tabii Usul kavramının, usulu ortaya koyan ve uygulayan kişiyi bağlayacağını siz de Kabul etmiş ve zaten bunu söylemiş idiniz) Bütün bunları söylerken, gerek sizin kendi usullüreniz çerçevesinde fıkhın ortaya koyduğu anlayış ve gerekse bizim ayetlerden anladıklarımız çereçevesinde delillerini de ifade ettik. (Bu elbette sizin de bunları Kabul etmenizi gerektirmez, siz dilediğiniz gibi düşünebilirsiniz.) Ve son olarak “kur’an I anlarken, orjinal manaya sadık kalmak gerektiğini” ısrarla vurguladık ve böyle de davrandık. Yani kelimelerin orjinal manalarıyla hareket etmek gerektiğini söyledik ki bunu da ilk ortaya atan biz değiliz. Siz her ne kadar bunu zahiriye, hariciye vs. gibi birtakım mezhep bataklığına çekmeye çalışsanız dahi, ehl-I sünnet olarak tanımladığınız gurup içerisinde de böyle davrananlar çoktur. Bunlar zaten bilinen şeylerdir. Şimdi söyler misiniz, biz nerede “tahrif” ettik? Kendi anlayışınıza gore tahrif sayabilirsiiniz ki zaten pek çok konuda aynı fikirde olmadığımız açık. Ancak, metodoloji çerçevesinde nasıl bir tahrif söz konusudur bunu bilmek isteriz. Sizi okuyanların da bunu bilmeye hakkı olduğunu düşünüyoruz. Vesselam