Uzay-Zamanı Büken Gönül Denklemi yazılarında italik şekilde yazılıp üzerine “*” işareti konunanlar (örnek*) “SÖZLÜKÇE” bölümüne bakılması gerektiğini gösterir. Eğer bir yayında bakılması gereken kavram varsa, bakılması gereken kavramın olduğu yayının başında (bu bulunduğunuz) “SÖZLÜKÇE” yayınının linki bulunmaktadır. Buradaki tanımlamalar nihai açıklamlar değildir, zamanla geliştirilecektir.

*

SÖZLÜKÇE (❗️benim kitapta kast ettiğim anlamlar❗️)

Olasılıklar olanaklaştırılır, olanaklar olasılıklıdır. Bir başına ispat, delili delillendirmekte ve ispat etmekte ispatsız (delilsiz) olduğundan delilin amacına (ispattan öte bulunuşuna) araç olarak, kendi kendini (delilini) “ispat” içeriğinde içerir… Her teorinin işlediği (tabiat yasası olduğu) bir alan vardır(1). Bu bağlamda eksiklik teoremini bir “iç tutarsızlık yasası”, öklid olmayan geometri ve geometri ilişkisini “içsel geometri” olarak ele aldım. Bütüncül sayfalar içinde kavramların açıklaması zaten yapılmış oluyor. Tanım ve daha somut açıklamalar için bir takım kavramları anlam katmanı sıralamasıyla açıklamaya çalıştım:

Birleşik kuram veya her şeyin teorisi: Bütün denklemlerin bir tek denklemde ifade edildiği denklem.

Anomali: aykırılık, kuraldışılık/sıradışılık; (kitapta) “bir tür” şeklindeki belirsizlik belirlemeleri anomaliye dikkat çekmek içindir. 

Entropi: işlemlerle ortaya çıkan bir tür sıcaklık; bir patlama-oluşma eşiği. 

Ehad(teklik)-Vahid(birlik) sonsuzluğu: işlem-değer ilişkisi; şeysellik. İşlemlerin değerleri bulunur, o değer bulunduğunda işlem bulunur. İşlemin değeri, ilerleyen işlem değerleri bulunduğunda bulunur. Olmaması, “yok” olmasıyla olan “yok” olmayan “yok” VAR’dır… Her şey, bir “1”e, “1” ise bir şeye bağlı olmayan TEK’e bağlıdır; dış, içi değişime zorlar yani 1 dışında her sayı içten içe çifttir: Dış ile 1 olan, 1 ile 1 arasında 1 den fazla bir şey bulunur… TEK, VAR’dır; 1 ise var olmalıdır. Bir içreklik-aşkınlık olarak Ehad-Vahid, birbirlerinde birebir değil ,la teşbih vela temsil, müteali mutlak ya da mutlak mütealdir. Vahid oluşturcu oluşum ise Ehad oluşumu oluşturucudur, Vahid oluşturucu bir bütün olurken Ehad öyle bir 1 dir ki bir ikincisi olmayan bir 1 dir… 

Yoklukta tanımlanmışlık: Ehad-Vahid sonsuzluğu bağlamında ♾️koordinat kümesi, koordinat kümesinin koordinat kümesi (koordinatı) tatbiki; küre’nin (mutlak) “küre” olamayarak her daim bir kürenin içinde olması. 

Esaslı denklem: ‘≠(eşitsizlik)’ ‘=(eşitlik)’ ‘Ø(hiçlik/sıfırsızlık)’ ların birbirleri arasındaki bağıntısı (her türlü tekillik problemini bu minvalde (teklik-birlik sonsuzluğu ile) işleyebilir (işlemlendirebiliriz) keza “tekillik” bir “tekillik” olduğundan varız. Tekilliğe ,varamayarak, varırız; bir tür “tekillik” olarak varız).

Engel-benzerliği (örnek içi örnek tezahürü; her şey bir örnek): “şey”, şey’e hem engel’dir hem benzer’dir (bir şey’dir). 

Boyut(bizim için): En izahlı bir izafiyetin izharı olan boyut, bulunması/boyutlandırması açısından bulunulan boyuttur (zaman +1; ?-1). 

Boyut (iz)düşümü: küre/nokta(kapsamlı kapanıklık); örnek: “her şey bir örnek boyut düşümü”nün de bir boyut olması. 

Everen: ♾️olmuş-bitmişlikle ,uzay-zamanın zamansızlık ile olan bütünlüğünde, bütün bir mahlukat, kainatı kapsar bir alan. Evrenin kendisi/ölçeği; evrenin evrendeki evreni (evrenin “evren/everen” ♾️luğu; evrenin ötesi)… Ne skalerdir ne de vektörel, hatta öyleki, skaler ve vektörel de bu bağlamda “ne skaler, ne vektörel (uzunluğun uzaklığında bir nokta olamayarak olan)” olarak skaler ve vektörel olmuşlardır. Kendine aşikar veya gizli olmaktan münezzehlik (zât-ı bârî) olarak noktanın noktası şeyselliğidir. “Şey”in “şey” olması açısından kainat da bir mahlukatsa, everen>evren; her barındırmışlığın bir sarınmışlığı(2). İnsan, alem-i sagir’dir; “sadırdan sadıra verilen sadalar” yeridir, “Aranır bir insan bir insanı, arar bir insan bir insanı (Özdemir Asaf)”

Dip boyut/ameller boyutu (“everything for everything = humanity for humanity” ile ilinti): evrendeki insanın ameller boyutu, insanın everen boyutu “dip boyut”. Daha çok, evrenle ilişkilenen “amel”, everenle ilişkilenen “dip”. 

Aşılmış aşkın aşkınlık (sayı-işlem-işaret) “,”:  İlk “0”? ∅ ile 0 arasında. 0, 0’dan öyleki ‘,’dan çıkar, ki zaten ‘,’dan çıkmak için ‘,’ı çıkarmak gerekir. 0’ın keşfi matematikte devrim oldu, her sayıda devrim mahiyetinde bir devinim yapacak olan bir şey gerek gelir ki 0, devinimi devirmiş bir temel olsun (0,0). 0’ın ötesi 0’dır, 0’ın ötesi olan 0 öteliği “0”ın ötesinden ötededir (0’ın dayanağı sıfırsızlıktır). Böylece skaler ve vektörel de birbirlerinde içrek ve aşkın olarak ancak ve ancak ‘,’ bütünlüğündendir/bütünleşmesindendir. (Örüntü keşfedilir “…” konur, 50 milyardan fazla basamağı bulunan ama tekrar eden hiçbir basamağı bulunamayan pi için üç nokta bir örüntü konumundadır?!) örüntünün üç noktasının (bir) örüntüsü/üç noktası; yani üç noktanın örüntüsünü (örüntünün) üç noktasıyla buluyor isek üç nokta örüntüsünün açıklaması (bir örüntü örüntüsü),,, Doğru ışını olarak da düşünülebilir. Şöyleki, ölçü olmazsa tekillik probleminin dahi olmayacağı tekilliği düşünmeyle bilinmeyen değeri ‘poslat ötesi ifade’ ifadesine benzetebilim gereği.

Erriyaziye: uzay-zamanı büken gönül denkleminin riyaziyesi; resmiyetsel düzlemden de bağımsız olan tasavvufta bir açılımım (bir türlü anomali ve entropi bütünlüğü; hiçliği didiklemedeki engel-benzerliği teşkili). 

Kozmik bilinç: sonsuz(küçük)+1(kararın kendine karar kılması). Dereceleri bulunan mahluk; anların en derinlerinden, yoğunluğuyla evreni etrafında sonsuz (küçük) büken bilgi deposu. An’ları kapsayarak “an” olan alan, anları kendi içinde tutarak anların üzerinde bulunan bir düzlemdeki ara alan. Everen(ve evren) ilişkisinin iletişim merkeziyeti (evrende gerçekleşmeler bilgi ulaşım hızına göre gerçekleşir. Gerçeğin gerçekliği, ortak izafilikte/merkeziyette (gerçekleşiyor olması vechile) gerçektir). Metafizik/ahiret gibi. 

Kuram sınırı: kozmik bilincin en geniş hali, amellerin ,bilim-ilim, boyutlandırımında dip boyuta koşut koşul. 

Kuram çözümü: kuram sınırının başlangıcı/kırımı.

Karanlıklar (karanlık enerji, karanlık madde, karanlık eksilme ve kozmik bilinç): Evrenin genişlemesini hızlandıran bir tür enerji olan karanlık enerji ile, bir tür ışıkla etkileşmeyerek kütle çekim etkisi gösteren bir madde olan karanlık madde problemlerini (yoğunluk farkı durumunu) çözümleyebilmek için. Dış, içi değişime zorlar; dış, içi içler böylece iç, dışı dışlar. Yani bir bakıma iç, iç olması açısından dış görevi görür; görevi dış görür… Oranlar değiştikçe artık kozmik bilinç dereceleri bir taneye düşmüş gibi gözükebiliyor, ve bu durum gene başka bir kozmik bilinci derecesinden gözlemlenebiliyor, böylelikle de “karanlık madde” oluşuyor, “karanlık enerji” de karanlık maddenin dinamikleşmiş hali oluyor ve eski içte dış haline geliyor. Buradaki içreklik ve aşkınlık durumları (everen bütünlüğünde olarak) meydanın meydana gelebilmesi bağlamında karanlık madde ve enerjinin ♾️olmuş-bitmişliğin ölçeklenmişi olarak “karanlık eksilme (klon kolon vs)” ile meydanda. 

1.tabaka asabı bozuklar: Kendisini bulmak için kendisinden geçmesi gerekliliğini bildiği inancı ile ölmeden evvel ölen bizler bir ölürse bin dirilir(bilmek başkadır inanmak başkadır). Bunu bilmek ile inanmamaya inanarak ölmeyeceği düzlemi dünya hayatında oluşturmaya çalışan bir tapınım yapan asabı bozuk düşman(ölüm döşeğinde kıvranıyor; Allah(C.C) kafirleri oldurmuyor da öldürmüyor da, bekletiyor)(Uzay-zamansal) resmiyetsel düzlem: zamansızlıkla olan uzay-zamanın simbiyotik bir alanı. 

Resmiyetsel düzlem: “uzay-zaman”ın zamansızlıkla olan bütünlüğünde(n) (tapan ile tapınılan arasındaki ölümcül bağ olarak da tanımlanabilecek olan) simbiyotik alan.

4.doğruluk: doğruyu ortaya koyan doğru. Nasreddin Hoca’nın “sen de haklısın” derken haklı olması gibi; hiçlik-anomali-entropi/his-hal-makam…

Engel-benzerliği(örnek içi örnek tezahürü; her şey bir örnek): “şey”, şey’e hem engel’dir hem benzer’dir (şey’dir). 

Sayıların teklemesi: Betimleme (veya belirtme) olan “riyaziye” değerlendirmelerimizin (sonuç: betimleme-belirtme sonsuzluğu; yaratılış dili ortak alfabesi) belirtmelerinin dahi betimlenmesi dolayısıyla gene riyaziye bütünlüğünde olarak kuantum vb başka riyaziye gerçekliklerine işaret gerekliliği ile ramzların dahi bir yerdeki şeyselliği üzere birleşik kuram icabından kaynaklı itkileniş mefhumu. Sayıların etkileşimi (sayısal olması) için kendisini bilmesi ile kendinden geçmesi yani bir değerin kendi ile işleme girmesi üzere işleme girdiği rakamlarla işleme girmesi gibi… oluşması, olması; “0..♾️” gidişatıyla 0’a ♾️çökmeler ile (♾️çöküşü ile) 0(♾️) çöker. Somut bir tezahür: 4’ün 4 oluşundan 4’ün içinde 1 zaten vardır, fakat ikililiklerin idrakindeki ikililik olarak ‘0,1’ bağıntısında temel sayı olan 1 zaten var olandır. Böylece de geriye 3’ün kalması şeklinde devam eder… 1. olmadan 2. olmaz. Geriye temel 0,1 sayıları yani var-yok kalır; 1’in içinde 1 zaten vardır. Ama hangi derecedeki 1, geriye kaldı 0 ama hangi derecedeki 0, hangi koşulun sıfırı? 0’ın çok koşutlu sayı olması ve aşılmış aşkın aşkınlığa ithaf ve hitap (işlek işaret): “01-ikililiklerin idrakindeki ikililik”.

Etki yok, yok: “etki-tepki”

0 hacim ♾️ yüzey alanı & uygun uyum: Uygunluk, diğerliliğe kıyasla uyumdan daha değerli olmasıyla ,gerilemeye karşıt koşutluktaki koşul olarak, ilerlemeyi böylelikle derinleşerek genişlemeyi gerektirişinden/gerçekleştirişinden genişlemeyi getirir. Böylece genişleme ise (derinleşme veya genişlemeyi, genişleyerek derinleşmeyi) ♾️’un ♾️derecelerinden ♾️ oluşu(/küçüğü) ,yok etmek için evvela var etmek tatbikini, gerektirir…

Zıtlıktaki ♾️ rücu vetiresi: dalga-parçacık ikililiği ve hız-konum bütünlüğünde parçacık-antiparçacık ile oluşan ‘olur-olmaz ve olmuştur-olmamıştır’ ile bir everen gerçekliği.

Bağıntı: iki ya da daha çok nitelik arasında riyaziye işlemleri yardımıyla kurulan bağlılık ya da eşitlik

Mümkün: varlığı da yokluğu da zâtının gereği olmayan veya konu ile yüklem arasındaki ilişkisi zorunlu bulunmayan.

Mümkin: izafiyeti/merkeziyeti mümkün’e kıyasla daha sonradır/zorunludur(daha mümkün/mümkin değildir zaten mümkün’e nispetle “mümkün” değildir; mümkün, mümkin’den daha mümkün ve mümkindir). Yani “mümkin” daha çok bir “dip boyut” genellemesidir. 

Sabite: zihinde tasarlanan, varlığı zorunlu olmayan ama mantıken çelişmeyen mümkün varlıkların sabit hali

İki taraflı ilerleme: 1’in 1 değerde sabit olmadığı birliği(sağlamanın sağlanması).  

Açıklamalar:

(1) Kimi kabüller (var sayılmak) varsayımların da varsayıldığına bağlı (kabül için önce red, reddi kabul içinse kabiliyet -istidad inkişafı- lazım). “Her teorinin işlediği bir alanın olması” teorisine karşı teoriyle çıkılabilir. “Komplo teorisi” bir komplo teorisi olabilir; inceliklerin bilineceği bir inceliğe sahip olunmazsa hususiyetler işletilecek şekilde kavranamaz, 100 kelimelik dağarcık olsa ve bu 100 kelimenin birbirleri arasındaki dizilimlerinden anlam çıksa sonsuz maymun teoremi anca elde edilebilirdir (söz ola bitire savaşı, söz ola kestire başı -Yunus Emre)…

(2) İnsan, alem-i sagir’dir; “sadırdan sadıra verilen sadalar” yeridir. “Aranır bir insan bir insanı, arar bir insan bir insanı” -Özdemir Asaf