Islah projeleri neden başarısız oldu ve söylenmesi gereken-2

-Anlamın Sapması Üzerinden Bir Okuma-

(Önce “Yeni Bir Medeniyete Ne Zaman Uyanacağız?” başlıklı 2 yazı yani “İnsan Onurunu Koruyan ve Yeryüzünü İmar Eden Sorumlu Bir Medeniyete Doğru” konusu; sonra “Islah Projeleri Neden Başarısız Oldu? Ve Söylenmesi Gerekenler”)

4. Hissedilen Ama Söylenmeyen Çifte Yapı

Bu projeler şeffaflık, kurumsallık ve yönetim ilkelerini dile getirdi.

Ancak pratik başka bir şey söyledi.

Burada bireysel hatalardan değil yapısal bir ikilikten söz ediyoruz:

• Değerleri ilan eden bir söylem.

•Güç mantığıyla işleyen bir pratik.

Bu çelişki analiz gerektirmez; yaşandığında kendini gösterir.

İnsanlar projeleri söylemleriyle değil, deneyimleriyle değerlendirir.

Ve bu boşluk tekrarlandığında, yüksek sesli bir reddediş olmaz; daha tehlikeli olan gerçekleşir: Sessiz bir çekilme ve güven kaybı.

5. Merkezde Olması Gerekenin Yokluğu: İnsan

En temel soru şudur: Bu projeler insan için gerçekte ne üretti?

Söylem için değil, sembol için değil, insanın düşüncesi, hissi ve yaşantısı için ne değişti?

Bilinci arttı mı? Yetkinliği gelişti mi? Onuru daha fazla korundu mu? İnsan adına konuşan ama insanın hayatına dokunmayan bir proje, derin bir çelişki içindedir: İnsanı söylemde kullanır ama pratikte dışlar.

6. İzlenimden Ölçüye Geçiş

Uzun süre şu tür yargılarla yetinildi:

• Bu başarılı bir proje.

• Bu etkili bir söylem.

Ama neye göre?

Ölçüt yoksa, değerlendirme izlenime, izlenim ise eğilime bağlı olur.

Bu yüzden ölçme zorunludur. Sorular yeniden formüle edilmelidir:

• Proje bağımsız mı, yoksa tepkisel mi?

• Etki üretiyor mu, yoksa sadece konuşuyor mu?

• Kurum mu, yoksa mülkiyet mi?

• Söylem ile pratik uyumlu mu?

• İnsan hayatını gerçekten iyileştiriyor mu?

Bu sorular “Sorumlu Medeniyet Endeksi” gibi bir çerçeve içinde ölçülebilir hâle getirilebilir ve ancak o zaman ıslah bir iddia olmaktan çıkar, hesap verilebilir bir gerçekliğe dönüşür.

7. Gerçekten Aşılması Gereken Nedir?

Amaç geçmişi yıkmak değil yanlış kalıpları aşmaktır:

• Tepkisel ıslah anlayışı.

• Hazır model yanılsaması.

• Projelerin kişiselleşmesi.

• Söylem-pratik ayrışması.

Bu aşım sloganla değil yöntemle gerçekleşir.

Sonuç: Henüz Sınanmamış Bir Cesaret

Islah projelerinin en büyük krizi sadece başarısızlık değildir; aynı zamanda başarısızlığın doğasını kabul edememek krizi de söz konusudur. Kendini savunan projeler çöküşü erteler, kendini değerlendiren projeler ise yeni bir imkân açar.

Gerçek başlangıç yeni bir sloganla değil, şu cümleyi kurabilmekle olur:

Islah dediğimiz bazı şeylerin kendisinin ıslaha ihtiyacı vardı.

Ve bu cümle dürüstçe kurulduğunda son değil başlangıç mümkün olur.