Çok derin düşünen ve her şeyi anlamaya çalışan bir insanım. Yaklaşık iki senedir üzerimde kara bir bulut var, sanki bir an bile nefes aldırmıyor. Eskiden en ufak şey beni mutlu edebilirdi. Şimdi değil mutlu olmak nefes alamıyorum, içimden bir ses hiçbir şeyi haketmediģimi, her şeyi yanlış yaptığımı söylüyor. İslâmiyet konusunda çok gitgellerim oldu. Kafamda bir sürü soru. Allah mutlaka var olmak zorunda, evren tek başına oluşamayacak kadar mükemmel, tesadüf olamayacak kadar kusursuz. Biz insanlar da öyle. Dualar ediyorum arapça olarak, abdest alıyorum hemen her gün, işlerime besmele ile başlamaya çalışıyorum. Ama Allah affetsin hiçbiri sanki içimden gelmiyor, sadece yapıyorum. Ettiğim duaları Allah kabul ediyor çok şükür ama Kur’ân'da yazıldığı gibi arapça ettiğim için mi, yoksa içimden inanarak Allah'a ettiğim için mi, bilmiyorum. Şöyle bir çelişkiye düştüm ben. İslâmiyet doğruluk ve mantık dini kabul ediyorum. Alkol içmekten vazgeçmek yani kendimi ondan mahrum etmek istemiyorum ama asla içip birine tek bir kötü söz söylediğim olmamıştır. Bir de ben karşı cinse biraz fazla ilgi duyuyorum -yani Allah affetsin- kendimi böyle şeylerden mahrum etmek istemiyorum. Kur’ân-ı Kerîm'de neden bu kadar öğüt ve yasak var, kabullenemiyorum. Ya hep ya hiççi olduğumdan dolayı bir damla alkol içtiğimde kendimi Allah'a ihanet etmiş gibi hissediyorum ve buna katlanamıyorum. Geçen hafta canıma tak etti, dedim ki kendime; ben Allah'a inanıyorum ama bir dine inanmak için kendimi zorlamayacağım, o günden beri içimde bir sıkıntı var, üç gündür evden çıkmıyorum. Dün dualar ettim, Allah'tan af diledim, içim rahatladı. Bunu dediğim için vicdanım hiç rahat değil ama ne kadar inanmak istediğimi anlatamam İslâmiyet’e ama hala tam anlamıyla inanamıyorum. Namaz kıldım hiçbir şey hissedemedim, iyi olduktan sonra, Allah'a inandıktan sonra namaz kılmayınca neden tam anlamıyla müslüman olamadığımı anlamadım. Umarım burada mantık ağırlıklı bir cevap bulabilirim.

Bismillâhirrahmânirrahîm.

Öncelikle şu hususu belirtmemiz gerekmektedir. Eğer bize aktarmış olduğunuz duygularınızın bu şekilde olduğundan eminseniz –ki böyle olmadığını ümit ediyoruz- imanda tam olarak karar kılamamış durumdasınız. İman üzerinde kararlı olmak gerekmektedir. Zira iman parçalanamaz bir bütündür. Azı ya da çoğu olmaz. Öncelikle imanınızı kuvvetlendirmek ve tahkim etmek mecburiyetiniz vardır. İnternette islâmî bir çok sitelerde buna dair binlerce soru ve cevap vardır, yüzlerce izahat vardır. İlgili olanlarını araştırıp okumanızı hararetle tavsiye ediyoruz. Yine büyük oranda vesveseye sahip olduğunuzu görmekteyiz. Bunun da çaresi yine imanın kuvvetlendirilmesidir. Risâle-i Nûr derslerine devam etmenizi ve Kur'ân okumanızı tavsiye ederiz.

Ayrıca, geçen hafta canıma tak etti ve şöyle yaptım dediğiniz mesele var ya; geçen hafta siz İslâmiyet’i bırakıp deist olmaya karar verdiğinizin farkında değilsiniz. Ülkemizde yetişmiş olan, ilmi ve zekâsı belki kendisine fazla geldiğinden (!) dolayı kendisi de deistliği tercih etmiş olan bir şahsiyet var. Kur'ân’ın (hâşâ) insanı deizme sevk ettiğini söyleyecek durumlara düşmüştür. Eğer böyle olacak idiyse, o zaman Kur’ân niye vardır? Eğer insan Kur’ân’a inanıyorsa, Kur’ân’ın bahsettiği ve emrettiği her şeye de koşulsuz inanması gerekmez midir? Eğer insan deizme inanıyorsa ama Kur’ân’dan da bahsediyorsa, o zaman burada büyük ve maksatlı bir proje vardır: İnananları imanından şüpheye düşürme projesi.

Sahip olduğu ilmi ve zekâsı şeytanı bile kurtaramamıştır. Âdem’e secde et denildiğinde aklı sıra fikir yürüterek Allah’ın emrine karşı gelmiştir. Deizm Allah’a şirk koşmaktır. Allah’ım, sen ne kadar gerek görerek bu dinleri ve peygamberleri göndermiş olsan da, ben bunlara gerek görmüyorum, gereksiz buluyorum demektir. Yani (hâşâ) yaratıcıya işini öğretmeye çalışarak kendini ilâh yerine koymaktır. Allah nefsimizin kötülüklerinden korusun, ona kul eylemesin. İmanınızı kuvvetlendirmeye çalışmanız gerekmektedir.