Salât, infak ve hakiki mü’minler

“Onlar salâtı/namazı ikame eden kimselerdir.” (Enfal, 3)

“es-SALÂT” burada marifedir ve tektir. Ayrı ayrı kılacağımız namaz değil, birlikte kılacağımız tek namazdır. Muzari sigası ile getirilerek devamlı yapılacağına işaret etmektedir. O halde bu marife olan namaz nedir? Kur’an’ın başka âyetleriyle teyit edildiği gibi namaz tüm hayatı kaplar. Ezan okunur, vakit belirlenmiş olur. Ezanın okunduğu yer toplantı yeridir. Oraya giyinilerek gelinir. Beden ve elbise temizliği yapılır. Temiz yer seçilir. İnsan devamlı giyinmiş olacaktır. İnsan devamlı temiz olacaktır. Geçici olarak elbise çıkarılır, geçici olarak pislik içinde iş yapılır. Tüm hayatımızı temizliğe bağlarız. Temiz olan şeyleri yeriz. Onlar bize helaldir. Temiz olan şeyleri üretir ve tüketiriz. Allah namazla bizim tüm hayatımızı kontrol eder. Toplanan halk kıbleye yönelir. Böylece başkanın geleceği tarafa oturur. Saf yaparlar, düzgün olarak birlikte yaşamayı öğrenirler. Bir imam/başkan seçerler, böylece örgütlenmiş olurlar. Bilinçli olarak buraya gelmişler ve yerlerini almışlardır. Başkan tekbir alır, herkes alır. Topluluk takdis edilir, Allah’ın halifesi olduğu hatırlanır. Dışarı ile ilişki kesilir. Başkandan önce cemaat saf yapmış, imam/başkan geldiğinde artık Allah ve O’nun halifesi olan topluluk ile karşı karşıyadırlar. İmam okur, cemaat dinler, okunanların manâsını anlamaya çalışır. Bazen susarlar, herkes huşu içinde Rabbi ile irtibata geçer, O’ndan gelecek ilhamı dinlemeye başlar. Ayakta bunlar yapıldıktan sonra imam rükûya gider, cemaat da ona tâbi olur. Burada insanlar başkanlara itaati öğrenir. Secdeye giderler. Burada insanlar Allah’a abid olmayı öğrenir. Şeriatın emrine girerler. Tahiyyata oturulur, dua edilir. Selamla çıkılır. Burada rükû ve secdede Rablerini hamd ile tesbih ederler, istiğfar ederler. İnsan günde beş defa Rabbinin huzuruna çıkarak dışarıda geçirdiği zamanın hesabını verir. Gelecek vakitte ne yapacağına dair emirler alıp hayata başlar. İnsan Allah’ın halifesi olduğu için namaz kılarken kendi kendisine hesap verir. Yani insan bilinçli, planlı ve kontrollü şekilde hareket etmeyi öğrenir. Ne var ki başkasının kontrolünde değil de yine kendisinin kontrolünde. Abid olarak hesap verir, halife olarak da hesap alır. İnsanı bu kadar yüce bir şekilde namazdan başka bir şey açıklayamaz. (676. “KUR’AN VE İLİM” seminer notlarımızdan aktarıyorum...)

“Ve kendilerine verdiğimiz rızıktan infak ederler.” (Enfal, 3)

“SALÂT/namaz” ile ortak üretim yaparız, “İNFAK” ile de ürünü bölüşürüz. Yalnız insanlara mahsus bir rızıklaşma sistemi vardır. Hazreti Âdem’den beri insanlar çalışmakta, devamlı hazır ürün bulundurmaktadırlar. Yaşayanlar bu üründen alarak yaşarlar. Kendileri de üretip gelecektekilere bırakırlar. Yani insanlar kendi ürettikleri ile yaşamazlar. Hazır olanı alıp tüketirler, insanlığa borçlanırlar. Sonra çalışarak borçlarını öderler. İnsanlar tükettikleri kadar üretmek zorundadırlar. Hattâ daha fazla üretmek zorundadırlar. İşte, herkesin işini yapmasını sağlamak mü’minlerin görevidir. Elde edilen üründen herkesin payını alması da mü’minlerin işidir. Bu “adil ücret” ve “adil fiyat” ile sağlanır. Bundan önce halk kendi üretip tüketirdi. Sorun yoktu. Bugünkü dünyada kimse ürettiğini tüketmiyor. Herkes başkalarının ürettiğini tüketiyor. Kendisinin ürettiğini de başkaları tüketecek. Bugün tüm insanlık bir pazar hâline gelmiştir. Fiyat ve ücret dengesi kurulamıyor. Rejimler ortaya çıktı. Savaştılar ama başaramadılar. İşte, Kur’an bunu mü’minlerin yapacaklarını söylüyor. Allah’ı zikreden ve âyetleri tilavet eden kimseler bu işi başaracaklardır. 1- Üretim beşe ayrılmaktadır. Beşte ikisi üreticilere gitmektedir. Bunlar tarım, inşaat, sanayi ve ticaret yapan kimselerdir. 2- Beşte ikisi ortak işleri yapanlara verilmektedir. Bunlar görevi yapanlardır, genel hizmet verenlerdir. Ambar ve nakliye işleri yapanlardır. Berberlik gibi kişilere özel hizmet verenlerdir. Bu pay da ikiye ayrılmaktadır. Beşte biri işletmelere bu hizmetleri verenlere verilir. Diğeri ise bir fonda toplanarak halka bu hizmetleri verenlere verilir. 3- Üçüncü grup ise çalışmayanlardır. Bunlar yeryüzü kirasının payını alırlar, beşte bir bunlarındır. Bunlar da yetimlerdir, yaşlılardır, çalışamayan sakatlardır, gönlü istemediği için çalışmayanlardır. İşte emredilen infak budur. “Ve kendilerine verdiğimiz rızıktan infak ederler.” (Enfal, 3)

“Hakiki mü’minler işte bunlardır...” (Enfal, 4)