Şevket Pamuğun incelemelerine göre, osmanlıda para vakıfları 16 yyda tartışılmış ve Ebu Suudun başını çektiği ekip sayesinde meşrulaştırılmıştır. Yine benzer dönemdeki mahkeme kayıtlarına göre anadolunun çeşitli merkezlerinde faizli borç ilişkileri ile ilgili davalarda 10%-20% arası faiz halk arasında gizlemeye gerek kalmayacak derecede yaygın olarak kredi enstrümanı olarak kullanılıyordu.

Şevket pamuk kendi kabul ettiği tanımında vakfı, özel mülkiyet altında iken geliri kamu yararına tahsis edilen mülkler olarak tarif etmektedir. Paranın vakfedilmesi hususunda tartışmalar sonucu ebu suud kanadı galip gelerek, para vakfının şeriate uygunluğu ve bu vakıfların gelir temin etmek amacı ile faizli borç vermeleri meşru kabul edilmiştir.

Anlaşılan o ki bu vakıf, islam dünyasında yaygın olan ortaklık kapsamında değerlendirilmiş fakat daha sonra bu işlem genellenmiş ve tüm sorunların kaynağı haline gelebilmiştir. Tağşişin meşru olduğu bir devlette elbetteki bu konuda bir sorun görülmemesi normaldir. Tüm bunlardan anlaşılan o ki Sam Adianın faiz ile ilgili tezlerinin temelleri osmanlının mezkur uygulamalarında da vardı.