Ben sukretmeye, mutlu olmaya, ozumde iyi insan olmaya calisan bir insan oldugumu dusunuyorum. Ancak, ailem ve esim benim baskici, huysuz, dili agir, kalp kiran bir kimse oldugumu dusunuyor. Cevremde de cok sevilen bir kisilik degilim. Aslinda kendi kalbimi herkes kirdigi, uzdugu icin ben de onlara acimasizlasiyorum. Senelerce yapayalniz yurtdisinda yasadim ve maddi manevi hep ailemin yaninda oldum. Ama onlar benim ihtiyacimda bana hep sirt cevirdiler, anlamadilar. Annem bile bana dusman gibi davraniyor cogu zaman. Artik cok yoruldum. Dinimizde sevilmek, akrabanla iyi gecinmek bu kadar onemliyken bu durum beni cok uzuyor. Hep kendimle bir savas, bir sorgu sual icindeyim. Elimden geleni yaptigim halde bir turlu olmuyor, ailemle, esimle arami duzeltemiyorum. Beni cileden cikariyorlar. Cogu hareketlerine, haksizliklarina susmama ragmen yine de yaranamiyorum. Mesela esime hic hesap sormam. Diledigi vakit eve gelir gider, ne kadar verirse o kadar yerim, bir gun olsun ustume basima birsey almadi, laf etmem. Ama biraz konussam hemen agzima laflari tikar, konusturmaz. Hep onu anlamadigimi soyler. Kardesim benden bir yas kucuk. Senelerce onu okutmak icin ne sıkıntılar cektim. Bana cok eziyetler yasatti, hep onun yaptiklarini toparlamakla gecti vaktim, ama kotu yine ben oldum. Neymis, kalp kiriyormusum. Anneme senelerce sogukta oturup para yolladim, yedirdim, gezdirdim, icirdim ama ben issizken bir lira verip halimi sormaya telefon acmadi. Babam deseniz zaten ayri bir hikaye. O hep ister ama hic vermez. Maddi manevi insani sıkar ama sıkılmaya gelemez. Ote yandan hepsi bana ayni seyi soyluyor. Baskici, kalp kiran. Artik uzun zamandir kim hatali, kim hakli bilmiyorum. Tek istedigim bu sebepten Allah'in karsisina gectigimde verecegim hesabin benden yana olmasi. Bundan nasil emin olabilirim? Nasil davranmaliyim? Allah'a nasil dua etmeliyim? Annemle kardesim benimle yasamak istiyor, kendime de onlara da guvenemiyorum. Ne yapmaliyim?

Bismillâhirrahmânirrahîm.

Öncelikle, yazdıklarınızdan anladığımız sizin bir bey olduğunuzdur. İnşallah doğru anlamışızdır. Kardeşlerimiz yazarlarken kendilerince malum olan şeylerin bizce malum olmadığını bazen unutuyorlar, kendileri hakkında bilgi vermiyorlar, bize de yazılanlardan emareler arayarak sonuca varmak kalıyor. Aslında kendileri hakkında da bilgi vermeleri meselenin sıhhati açısından iyi olacaktır.

Açıkçası, bize bu şekilde yazarak sorununu zikredip çözüm arayan bir kimsenin sizin hayatınızdaki yakınlarınızın düşündüğü gibi kötü bir insan olmadığını düşünmekteyiz. Bize göre buradaki sorun, hayatınızdakilerin size karşı fazla önyargılı davrandıklarıdır. Yani, insanlar başkalarının kalbini kırarlar, belki hakaret ederler, küçümseyip kötü görürler, olmadık haksızlıklarda bulunurlar da, kendilerine karşı yine böyle davranılınca hiç hoşlarına gitmez. Hatta öyle ki, hayatında hiç kimsenin kalbini kırmamaya ve kimseyle kötü olmamaya çalışan insanlar dahi böyle kimselere yaranamamaktadırlar. Bu böyledir, nihayetinde hepsi çiğ süt emmişlerdir. Sizin bu sorununuz gibi benzer sorunlar nice insanların da başlarındadır. Peki, ne yapmamız gerekmektedir?

Şimdi siz senelerce yurtdışında yapayalnız yaşadığınız için insanlarla benzer düşünceler ve davranışlarda bulunma hususunda uyum problemleri yaşamaktasınız, sorunun temeli burasıdır. Size göre normal olan bir davranış kimilerine göre normal olmamakta, başkalarının düşünce ve yaklaşım biçimleri de size uymamaktadır. Aslında bunların pek çoğunun uzunca bir zaman içinde hal yoluna gireceğini söyleyebiliriz. Yani zamanla onlar size, siz de onlara alışacaksınız. Yalnız o zamana kadar size düşenleri yapmalı, kimseye karşı kırıcı davranmamak zorundasınız. Eğer yapabiliyorsanız çokça sabırlı davranın, size karşı oluşan önyargıları kırmalarına yardımcı olun. Sizi itham ettikleri hususlarda itham edebilme bahanelerini ellerine vermeyin. Bakalım böyle davranırsak sonuçta neler olacak?

Annenizle kardeşiniz acaba neden sizinle yaşamak istiyorlar? Bu hususta bir zorunlulukları mı var? Peki babanız ne olacak? Anneniz babanızı niye bırakacak da sizinle yaşayacak? Doğrusu bunların hepsi ayrı bir meseledir ve izahata ihtiyaç duymaktadır. Bize göre, bunun kısa-yakın vadede yapılması doğru da olmaz, olumlu sonuçlar da doğurmaz. Zira zaten anlaşma ve uyum problemleri vardır. Bir de birlikte yaşanırsa olacakları siz düşününüz. Bunu zamana yaymakta fayda vardır. Bunu doğuran zorunlulukların çözülmesi en doğru olanıdır. Selamlar...