23 yaşındayım ama ruh yaşım 100 gibi. Nedendir bilinmez artık hiçbir şey için çabalamak istemiyorum, çünkü hepsini kaybedecek gibi hissediyorum. Ne istediysem olmadı, ya ben başaramadım ya kısmet olmadı, kısacası Allah’ı bana böyle bir kader yazdığı için affetmiyorum. Hemen demeyin kader senin elinde, muhabbetlerine Allah’ın unuttuğu o gariban kullarındanım. Neden ben, neden bu kadar umursamadı, keşke yaratmasaydı, cennete bile alsa Allah’ı affetmeyeceğim. Hem zaten çektiğim acının bedeli iki karı kız, biraz içki, biraz nehir olamaz, aynısını zenginler yaşıyor zaten. Ne anlamı kaldı ki yaratmasının, keşke yaratmasaydı, ne güzel yoktum, yokluk da güzeldir, hayır vardır. İşte bir halt etti yarattı Allah, ceremesini çekiyorum. Bari demesin Kur’ân’da ben çok adaletliyim diye...

Bismillâhirrahmânirrahîm.

Kur’ân’ı Kerîm’de imandan uzaklaşan kimselerin kalbinin işte bu şekilde göğe yükselircesine daraldığından bahsedilir.

Siz her ne kadar çektiğim acının sebebi bunlar olamaz deseniz de, aslında böyle bir psikoloji ve ruh haline varmanızın esas sebebi gerçekten de hem bu zikrettiğiniz (iki karı kız, biraz içki, biraz nehir ne demekse) kötü amelleriniz hem de burada daha zikretmediğiniz sair kötü amellerinizdir. 23 gibi genç bir yaşa bütün bu kötü işleri nasıl sığdırmışsınız? Önce onlardan sıyrılmalı, Allah’ın doğru yoluna dönmeli ve namaza başlamalı, ondan sonra da yine kurtuluşu Peygamberin yoluna sarılmakta aramalısınız. Nihayetinde siz islâm yolunda gittiniz de bu duruma düştünüz değildir, bilakis islâm yolundan uzaklaştığınız için bu durumdasınız. Rica ederim, kendinizi kandırmayınız.

Gittiğiniz yol yol değil, nefis ve şeytana uymaktan vazgeçmelisiniz. Bu yolda gidenlerin hiçbiri sonuçta memnun kalmadı, siz de kalmayacaksınız. Aslında siz zaten bunun farkındasınız da, nefsinizi suçlayacak yerde kalkmış Allah’ı suçlamaktasınız. Esas biz sizi adaletli olmaya çağırıyoruz. Kabahati nefsinizde aradığınızda gerçek suçluyu kesinlikle bulacaksınız. Silkinin ve kendinize gelin lütfen!