Annem beni küçükken çok döverdi. Şimdi büyüdüm ama hatalarımda bana bağırıyor, bazen bu dakikalarca sürüyor. Bana evden gitmemi istediğini bile söylemişti bir gün. Kızgınlıkla mı söyledi bilmiyorum ama genel itibariyle bana olan davranışlarını kötü buluyorum. Evet, belki ben de iyi bir evlat değilim ama ondan beklediğim şey sadece ufak bir hoşgörü ve merhamet. Ama onun bu tutumu bende çok kötü bir etki yaratıyor psikolojikmen. Şimdi bu olayda suçlu taraf kim? Dinimiz anne babaya saygıya, sevgiye çok önem vermiş, bunu biliyorum ama yapamıyorum. Ne zaman ki annemle aramı iyi tutmaya çalışsam hep bir şey oluyor. Ondan daha çok uzaklaşıyorum. Başka birisi olsa hiç önemsemezdim bu kadar. Allah nasıl olsa görüyor, ben O'na havale ediyorum derdim. Ama sonuçta annem o. Öyle de diyemiyorum. Böyle mi denilmesi gerekir? Şimdi annemin ve benim bu konudaki günahlarımız, hatalarımız neler? Ne yapılması gerekir?

Bismillâhirrahmânirrahîm.

Anne ile yaşadığı sorunların üstesinden gelemeyen bir vakıa daha sizin örneğinizde bulunmaktadır. Acaba anneniz sizi küçükken niye çok döverdi? Genelde anneler sebepsiz yere dövmezler ya da az döverler. Sizin çok dayak yemenizin nedeni acaba “evet, belki ben de iyi bir evlat değilim” cümlenizdeki itirafınızda mı saklıdır?

Zira, bugün büyümüş bir evlat olduğunuz halde bile bu itirafta bulunmanız aslında göstermektedir ki, küçükken de öyle pek matah bir evlat değildiniz. Muhtemelen ya çok yaramaz ve haylazdınız, ya da çok zararlıydınız. Ya çok üzdüğünüzden dolayı, ya da çok zarar verdiğinizden dolayı çok dayak yerdiniz. Bunların hangisinin doğru olduğunu biz bilemeyiz, varsayımlara dayalı tahminlerde bulunuyoruz, doğrusunu elbette siz hatırlayacaksınız. Her neyse, geçen geçmiştir. Artık büyüdünüz, kocaman bir evlat oldunuz. Bugün artık önümüze bakmanın vaktidir. Bundan sonrası için doğru hareket tarzları göstermenin vaktidir. Şimdi annenizle aranızdaki durumunuzu tahlil edelim:

Annenizin şimdi bile size bu şekilde agresif tavırlar sergilemesinin temel sebebi sizdeki değişikliğin farkına varamamış olması veyahut buna inanmamasıdır. Siz hala annenizin gözünde o eski yaramaz, hırçın ve zararlı çocuksunuz. Muhtemelen bu yüzden anneniz size karşı siz küçükken takındığı tavırların benzerini sergilemektedir. Bizim varsayımlara dayalı ilmi tahlilimiz bu yöndedir. Eğer bu tahminimiz isabetli ise, o zaman;

Öncelikle annenize karşı çok düzgün ve olumlu bir evlat olduğunuzu hissettirmelisiniz. Annenizi buna inandırmalısınız. “Evet, belki ben de iyi bir evlat değilim” demekle işler hallolmuyor, hatta bu itirafı söyleyebilmeniz sizin cenahta üzerinize düşenleri yapmadığınızın açık bir göstergesidir. Her şeyden önce “evet, ben iyi bir evladım” diyebileceğiniz kadar olumlu değişiklikleri nefsinizde göstermeniz gerekir. Sonra anneniz de bunu görerek inanacak, artık evladım büyümüş, akıllanmış, uslanmış, olumlu yönde değişmiş diyerek tavırlarında değişikliğe gidecektir.

Tabii bu bir süreç içinde olacaktır. Öncelikle siz üzerinize düşenleri yapınız. Anne kalbi de bunları zaten anlayacaktır. Eğer siz değiştiğiniz, düzeldiğiniz halde hala değişiklikler olmuyorsa annenizle oturup güzelce konuşmalı; anne bak ben büyüdüm, artık eski yaramaz çocuk değilim, düzeldim ve akıllandım, sorumluluklarımın farkına vardım, benden istediklerini elden geldiğince yerine getirmeye çalışacağım, bundan hiç endişen olmasın, inanmazsan gel beni dilediğin şekilde imtihan et, bakalım sen de göreceksin diyerek annenizin gönlünü almalısınız. Böylece zamanla her şey düzelecektir. Zaten başka da bir yol bulunmamaktadır, zira annemiz bizim en kıymetlimizdir. Kolay gelsin.