“AFRİN’E FARKLI BİR BAKIŞ”a devam…

Bu yazı, “Suriye-Türkiye; Afrin’den önce - Afrin’den sonra” başlıklı yazımın devamı mahiyetinde okunabileceği gibi, mezkûr yazımdan önceki ve sonraki birkaç yazımın devamı gibi de okunabilir; takdiri dikkatli okuyucularımın tercihine bırakıyorum…

Ne demiştik?

“AFRİN’E FARKLI BİR BAKIŞ…”

Ve bu farklı bakıştan bir bölüm sunmuştum…

Ne dersiniz, sözünü ettiğim o “Afrin’e farklı bakış”a devam edelim mi?

Bence edelim…

Edelim ki; Afrin ve etrafındaki gelişmelerdeki hikmeti kavrayalım…

Aksi halde tarih tekerrür etmeye devam eder; biz ibret almadığımız veya alamadığımız ve de yapılması gerekenleri yapmadığımız veya yapamadığımız sürece…

***

Aslında…

“ABD’ye Kudüs’ten sonra Afrin dersi” başlıklı, Bercan Tutar isimli yazarın yazısından da uzunca söz edecektim ama vazgeçtim; sadece şu kadarı yani iki örnek yeter:

1 ‘Türkiye'nin Afrin'deki başarısı şimdiden Batı medyasında ABD'nin acizliğini dile getiren analizlerin simgesine dönüştü. / Örneğin Independent'ın Ortadoğu muhabiri P. Cockburn, "Afrin'in kaybedilmesi ABD'nin YPG'yi Suriye'de savunmak istemediğinin ya da savunacak durumda olmadığının sinyali olacak" diye yazdı...’

2 ‘Pentagon'un Afrin'de havlu atması, Türkiye'nin elini sadece Suriye'de değil bölgesel ve küresel denklemlerde de oldukça güçlendirecektir. / Bir bakıma Türkiye, ABD'ye verdiği küresel Kudüs dersinin bir benzerini bu kez Afrin'de veriyor...’

Mezkûr yazı şöyle bitiyor:

‘Bundan sonra ABD'nin önünde iki seçenek olacak. / Suriye'de ya PYD/YPG yerine meşru bir gücü destekleyecek ya da Türkiye'yle doğrudan her türlü çatışmaya girmeyi göze alacaktır. Bu anlamda ABD için geri sayım başladı artık.’

Bu yazıdan bu kadar!

Bir de bir yazarın “Adını koyalım, o çuvalın (Türk askerine çuval geçirmenin) rövanşı şimdi alınıyor” başlıklı yazısı var ki; o yazı da üzerinde durmayı hak ediyor ama bugünlük onu erteliyorum; bilahare belki bu konuya da başka bir yazıda değinirim…

***

“AFRİN’E FARKLI BİR BAKIŞ”tan söz ediyordum…

Oraya odaklanalım ve o çalışmamızdan kalan bazı önemli bölümlere bakalım:

‘Savaşı kazanmak çoğu zaman kolaydır ama savaştan sonra barışı getirmek zannedildiği kadar kolay değildir. Lozan tarihte ender görülen bir zaferdir. Savaş Sakarya’da ve Dumlupınar’da değil Lozan’da kazanılmıştı. Lozan aynen Hudeybiye gibi görünürde Türkiye aleyhinde bir anlaşma gibiydi, oysa Türkiye’nin tüm dünya ile barışması idi.

Lozan’daki en büyük zafer Türkiye’nin tüm İslam ülkelerini temsil etmesidir. Yahudiler (..) masada onların yanında duruyorlardı. Bu masa üçüncü binyılın temelini atıyordu. Türkiye Anadolu’ya çekiliyor (..) ama yine de tüm Müslümanların temsilcisi sayılıyordu.

Cumhuriyet döneminde Türkiye İkinci Cihan Savaşı’na girmemekle tüm dünyaya barışçı olduğunu göstermiştir.

Türkiye uzun zaman Sermaye’nin isteği doğrultusunda terör örgütlerini Türkiye’de yaşatmıştı ama sonunda en güçsüz zannedildiği sırada Türkiye’deki terör örgütü sona erdirilmiştir. Kentlerdeki hendekler birkaç saat dayanabilmiştir. Ergenekon ile Balyoz ve 15 Temmuz’dan sonra Türk ordusunun çok zayıfladığı gibi bir durum gözüküyordu. Başarılı harekât sayesinde ordumuza olan güvenimiz onaylandı...’

Bugünlük bu kadar!

Gelecek yazıya kaldığımız yerden devam edebiliriz…